เจียงไหลนึกย้อนถึงตอนที่เธอได้รับ"คำสาปรักแท้"
มันเป็นการดรอปเพิ่มเติมจาก"กระสวยเส้นหลอมเหลว"
ความรักที่เกี่ยวข้องกับความโกรธ...
ตอนนี้คนใน"ห้องพักผ่อนของคนรับใช้"ก็พูดถึงคำว่า “โกรธ” กับ “เสียใจ” ขึ้นมาอีก
เจียงไหลยังไม่ทันได้คิดต่อ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่า
ภายในห้องที่กั้นอยู่ด้วยประตูบานเดียวพลันเงียบงันผิดปกติ
เสียงทุกอย่างหายไปหมด
ราวกับบทสนทนาที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงภาพลวงตา
หัวใจเจียงไหลกระตุกวูบ
เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก เธอไม่มองช่องประตูที่แง้มอยู่น้อย ๆ
กลับยกมือขึ้นทำสัญญาณอย่างเงียบเชียบ
อีกสี่คนเห็นดังนั้นก็พากันถอยช้า ๆ ออกห่างจากประตูเก่าบานใหญ่
“เอี๊ยด—”
ประตูส่งเสียงคราง ก่อนค่อย ๆ เปิดออกจากด้านใน
แต่ก่อนหน้านั้นเจียงไหลไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าใครเดินเข้ามาเลย
ราวกับประตูบานนี้เปิดออกเองจากความว่างเปล่า
ชายกระโปรงสีดำวูบผ่านหางตา
เจียงไหลสะดุ้ง รีบเบือนสายตาออกทันที
กฎข้อนั้น!
“ในพระราชวังไม่มีคนรับใช้สวมชุดสีดำ”
“พวกมันมาจากภูตเซียนแห่งความมืดที่ถูกเนรเทศ และมีความก้าวร้าวอย่างรุนแรง”
“หากทุกท่านพบคนรับใช้สวมชุดสีดำ โปรดอย่าพูดคุยกับพวกมัน และอย่าสบตา”
“จำไว้ อย่าให้พวกมันรู้เด็ดขาดว่าคุณเห็นพวกมันแล้ว”
เจ้าตัวในชุดดำดูเหมือนจะเดินออกมาจาก"ห้องพักผ่อนของคนรับใช้"แล้ว
กำลังค่อย ๆ ตรงเข้ามาหาเจียงไหลกับพวกพ้องซึ่งอยู่ไม่ไกล