ทั้งห้าคนเงยหน้ามองกรรไกรที่แขวนอยู่ แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกัน
รูปร่างของมันดูแทบไม่ต่างจากกรรไกรในห้องของทุกคน
แต่เห็นได้ชัดว่ามันใหญ่กว่ามาก
โชคดีหรือเปล่า?
เจียงไหลไม่รู้
เธอรู้แค่ว่าวัสดุที่ใช้ทำกรรไกรแขวนเล่มนี้มีคุณภาพดีจริง ๆ
ผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังไม่มีร่องรอยเสียหาย
ไม่อย่างนั้นกรรไกรยักษ์สะท้านฟ้าเล่มนี้คง “ร่วงลงมาจากฟ้า” ไปแล้ว
ต่อไปเข้าประตูเมื่อไรต้องฝึกนิสัยเงยหน้ามองให้ได้!
เสิ่นชิงหรานจ้องกรรไกรด้านบน พลางกะระยะคร่าว ๆ
“ฉือเอ๋อร์ มาช่วยหน่อย”
เสียงที่เขาใช้เรียก “ฉือเอ๋อร์” ฟังแปลกมาก โดยเฉพาะเสียง “เอ๋อร์” ท้ายคำที่แทบจะเป็นแค่พยางค์สั้น ๆ
บางครั้งฟังดูคล้าย “ฉือเออร์~”
อวี๋ฉือเดินเข้าไปอย่างไม่เกี่ยงงอน ประสานมือทั้งสองข้างแล้วยื่นออกไป
ตั้งแต่เห็นเจียงไหลกับเสิ่นชิงหรานใช้วิธีนี้มาก่อน
ทุกคนในทีมก็เหมือนเรียนรู้ได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน
อวี๋ฉือยกมือขึ้น เสิ่นชิงหรานก็ทะยานตัวขึ้นไปอย่างแผ่วเบา
แสงเย็นวาบขึ้น
เสิ่นชิงหรานคว้ากรรไกรเล่มนั้นไว้ได้
เขาไม่รู้ว่ารู้สึกอะไรขึ้นมา คิ้วจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เส้นด้ายที่ถูกตัดขาดร่วงพรูลงมา
แต่กลับไม่ตกถึงพื้น
กลับสลายเป็นจุดแสงกลางอากาศ
ขณะที่เสิ่นชิงหรานสัมผัสกรรไกร
เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูของทุกคน
[ยินดีกับผู้เล่นที่ทำภารกิจย่อยสำคัญ "บททดสอบแห่งรัก" สำเร็จ]
[ได้รับรางวัลภารกิจย่อย "ความสมบูรณ์ของเรื่องราว 20%" และ "กรรไกรต้นกำเนิด" x1]