“เธอกล้ามากนะ”
"อดัม"หมดรอยยิ้มก่อนหน้านี้ไปแล้ว
ราวกับในที่สุดก็เลิกปกปิดทุกอย่าง มันเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า
“แล้วเธอมั่นใจได้ยังไงว่าข้อสันนิษฐานของเธอถูกต้องทั้งหมด?”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า
“ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว”
“เธอจะเอาชีวิตมาเดิมพันหรือ?”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงไหลก็ยิ้มจนหางตาโค้ง
“เดิมทีฉันก็ไม่มั่นใจหรอก”
“ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้แล้ว...”
“งั้นฉันขอตายก่อนแล้วกัน”
อะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องลวง
เจียงไหลไม่รู้
แต่เธอรู้ว่า ยังมีคนอยู่"ข้างนอก"ที่ยืนหยัดต่อสู้
ต่อให้ทุกอย่างเป็นสิ่งที่เรียกว่า"เรื่องลวง"
แต่หัวใจที่เต้นอยู่ในอกของเธอคือ"ความจริง"
ความยินดี ความคาดหวัง ความสุข ล้วนเป็น"ความจริง"
ความเศร้า ความผิดหวัง ความเจ็บปวด ก็เป็น"ความจริง"เช่นกัน
สิ่งเหล่านี้พันเกี่ยวอยู่ในร่างกายของเธอ หล่อหลอมเป็นเลือดเนื้อที่ไม่เคยหยุดไหลเวียน
เมื่อความรู้สึกหยั่งรากลงในใจ ผู้คนก็ย่อมเกิดสายใยผูกพันต่อกัน
เมื่อสายใยเหล่านั้นถักทอเข้าด้วยกัน ทุกสิ่งก็มี"ความหมายที่แท้จริง"
และเพราะอย่างนั้น ที่ใดก็ตามที่เธอ"รู้สึก"
ที่นั่นย่อม"เป็นความจริง"สำหรับเธอ
สิ้นเสียง เจียงไหลก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยก"ดาบแห่งภาพลวง"พาดลำคอ
แล้วออกแรงข้อมือสุดกำลัง!
ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเลือดสดพุ่งกระฉูด
กลับเป็นภาพ"สวนอีเดน"ที่เริ่มเลือนหายไปทีละน้อย
รัศมีแสงที่เป็นของ"อดัม"ก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด