"ช่วงเวลามืด: 16 ชั่วโมง"
เสียงคำรามของมลทินและเสียงหอนของสัตว์กลายพันธุ์สอดประสานอยู่ภายนอกค่าย
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยคลุ้งไปมาในสายลมหนาว
ขณะนี้เหลือเวลาอีก 7 ชั่วโมงก่อน 'พายุหิมะ' ในวันที่เจ็ดจะมาถึง
การพูดคุยหยอกล้อใน 'ห้องสนทนา' ค่อย ๆ ลดลง
ข้อความขอความช่วยเหลือด้านเสบียงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ และแฝงความหนักอึ้ง
'เซี่ยชิง': "ช่วยด้วย! ฝูงสัตว์คลั่งไม่ใช่จบลงแล้วหรือ ทำไมสัตว์กลายพันธุ์ข้างนอกยังคลั่งไม่หยุด!"
'หวังเจา': "ขอไม้สนสีเงิน! ขอไม้สนสีเงินจำนวนมาก! มีหมีอยู่ข้างนอก กำลังพังประตูฉัน!"
'ฉือเซวียนอี๋': "หน้าต่างฉันแตก! ขอกระจก!"
'เหรินฟูซิน': "เกิดอะไรขึ้น! ทำไมจู่ ๆ สัตว์กลายพันธุ์ถึงเพิ่มขึ้นอีก!"
เสิ่นชิงหรานปิดกรอบห้องสนทนา หันมามองเจียงไหลที่กำลังแกล้งสาวน้อยจนหน้าแดงก่ำ
“รู้มาก่อนแล้ว?”
นี่สินะคือเหตุผลที่แท้จริงที่เธอไม่กลับบ้านพัก แต่เลือกอยู่กินหม้อไฟต่อ?
หลังจากฝูงสัตว์คลั่งไม่ใช่ “รอดตายอย่างปาฏิหาริย์” แต่เป็น “การเปิดฉาก”
เมื่อค่ำคืนมาเยือน วิกฤตที่แท้จริงเริ่มปรากฏ
ไม่ใช่แค่สภาพอากาศสุดขั้ว แต่ยังมีสัตว์ที่คลุ้มคลั่งอย่างกะทันหัน
หากกล่าวว่าฝูงสัตว์คลั่งตอนกลางวันเป็นเพียงการทำลายล้างสิ่งกีดขวางระหว่างหลบหนี ตอนนี้คือการโจมตีที่มีเป้าหมายชัดเจน
“ฉันเดาน่ะ”
เจียงไหลตอบคลุมเครือ โยน 'ขี้เลื่อยสนหอม' สองเท่าลงในกองไฟ