เจียงไหลคลี่กระดาษจดหมายออก:
"ข้อห้า ในพระราชวังไม่มีคนรับใช้ที่สวมชุดสีดำ"
"พวกมันมาจากนางฟ้ารัตติกาลที่ถูกเนรเทศ และมีความก้าวร้าวอย่างร้ายกาจ"
"หากทุกท่านพบคนรับใช้ที่สวมชุดสีดำ โปรดอย่าสนทนาด้วย และอย่าสบตาพวกมัน"
"จำไว้ให้ดี อย่าให้พวกมันรู้เด็ดขาดว่าคุณมองเห็นพวกมัน"
เจียงไหลลูบ"นกหวีดเงียบสีแดงสด"ที่ห้อยอยู่ตรงอก
ชั่วขณะหนึ่ง เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังลูบไม้กางเขน
อ่านกฎข้อห้าแล้ว ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศชวนขนลุกกำลังก่อตัวขึ้น:
"ข้อหก หากพบอันตราย สามารถขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าอัศวินได้"
"เขาร่างสูงใหญ่ สวมชุดเกราะสีเงินที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ และลาดตระเวนอยู่ภายในปราสาท"
"ข้อเจ็ด เหล่าผู้กล้าต้องกลับห้องก่อนระฆังเที่ยงคืนดัง"
"เมื่อระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น ภายในปราสาทอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกประหลาดบางอย่าง"
"ถึงตอนนั้น ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไร ก็จำไว้ให้ขึ้นใจว่า—"
"อย่าขานรับ อย่าเปิดประตู และอย่าออกจากห้อง"
"ข้อแปด ในแต่ละห้องมีกรรไกรคมกริบเตรียมไว้ให้ทุกท่านหนึ่งเล่ม"
"มันช่วยคุ้มครองความปลอดภัยของคุณได้ในระดับหนึ่ง"
"ตราบใดที่มีมันอยู่ เวทมนตร์แห่งความมืดก็จะไม่อาจบุกรุกเข้ามาในที่พักของคุณได้"
"จดหมายเชิญ"จากราชาจบลงเพียงเท่านี้
เจียงไหลตรวจดูจนแน่ใจว่าในซองไม่มีสิ่งอื่นแล้ว
จึงนำกระดาษสองแผ่นใส่กลับไปตามเดิม
เธอมองโต๊ะยาว แล้วก็เห็นกรรไกรเงินวางอยู่บนนั้นจริง ๆ