การแกล้งอวี๋ฉือไม่มีทางลงเอยด้วยดี
เสิ่น·โสเครตีส·ชิงหรานกล่าวไว้เช่นนั้น
เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที:
“พวกเธอรู้สึกไหมว่าหน้าต่างบานนั้นมีอะไรแปลก ๆ?”
เสิ่นชิงหรานนึกย้อนกลับไป:
“ถ้าไม่ใช่เพราะระฆังสวดมนต์ยามรุ่งอรุณดังตอนหกโมง”
“ฉันคงนึกว่าตอนนี้เที่ยงแล้ว”
หลินซีว่างได้ยินดังนั้นก็ยกมือตบอก:
“เกือบเปิดประตูแล้ว…”
เจียงไหลนึกถึงข้อความระบบที่ปรากฏขึ้นในตอนนั้น:
“น่าจะเป็นเพราะวัสดุของหน้าต่างมีปัญหา”
เธอกวักมือเรียกสาวใช้ที่เดินผ่านมาทันที
“อ๋อ แขกผู้มีเกียรติหมายถึงหน้าต่างบานนั้นนี่เอง”
สาวใช้ยิ้มแย้ม ประนมมือด้วยท่าทีเปี่ยมศรัทธา
“นั่นคือกระจกที่ได้รับพรจากพระเจ้า”
“แค่มีแสงอาทิตย์ส่องมาเพียงริ้วเดียว ก็ปลุกแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนอยู่ภายในให้ตื่นขึ้นได้”
“ช่วยให้ทุกท่านสงบจิตใจ บำรุงขวัญ และชำระล้างร่างกายกับจิตใจได้เจ้าค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยกชายกระโปรงคำนับ ก่อนเดินจากไปอย่างแช่มช้อย
ทั้งห้าคนสบตากัน ต่างอ่านความหมายเดียวกันได้จากแววตาของอีกฝ่าย:
พระเจ้าบ้าบออะไรกัน
เกือบทำให้พวกเขาได้เจอผีตั้งแต่เริ่มเกมแล้ว
ดินแดนลับดี ๆ ทำไมต้องออกแบบให้เปิดประตูแล้วเจอมัจจุราชด้วย
“จริงสิ”
เมื่อพูดถึงหน้าต่าง เจียงไหลก็ถามขึ้นว่า
“พวกเธอได้ยินเสียงกระจกแตกไหม?”
ผลคือหลินซีว่างกับจิงอวิ๋นซิ่วต่างบอกว่าได้ยิน
ส่วนอวี๋ฉือกับเสิ่นชิงหรานไม่ได้ยิน
เจียงไหลครุ่นคิดก่อนเอ่ยขึ้น: