ทันทีที่เจียงไหลก้าวเข้าไปในบ้านพักปลอดภัยของอวี๋ฉือ ก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นที่ปะทะเข้ามา
ความเย็นสบายค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่ผิวแห้งผากที่ร้อนระอุ
อาการ "ฮีตสโตรกระดับรุนแรง" ที่กะพริบถี่รัวอยู่บน"หน้าต่างสถานะส่วนตัว"ค่อย ๆ สงบลง
แม้ดีบัฟจะยังไม่หายไป แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้กะพริบถี่ขนาดนั้นแล้ว
นั่นหมายความว่าอาการของเธอกำลังเริ่มทรงตัว ไม่ได้แย่ลงไปกว่าเดิม
เสิ่นชิงหรานที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับส่งเสียงครางอย่างสบายใจออกมา ก่อนจะ
ไถลลงไปกองกับพื้นทั้งตัว
เขานอนกางแขนกางขาอยู่บนพื้น ราวกับอยากแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร “เย็นฉ่ำ”
หลินเจ้าเหย่ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจูงหลินซีว่างเดินอ้อม “วัตถุรูปร่างเหมือนคน” บนพื้นอย่างใจเย็น
ตอนนี้เขาก็ผ่านประสบการณ์หนักหนามาไม่น้อยแล้ว
เซี่ยอิงเพิ่งก้าวเข้ามาได้ไม่ทันไร ก็อดพูดจ้อด้วยความตื่นเต้นไม่ได้
“เสี่ยวฉือฉือ เสี่ยวฉือฉือ แบบนี้ถือว่าฉันได้รับเชิญมาบ้านเธอแล้วหรือเปล่า?”
“นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของมิตรภาพอันแน่นแฟ้นของเรานะ!”
“ในที่สุดเธอก็ยอมรับฉันแล้ว เสี่ยวฉือฉือ ฮือ ๆ ฉันซึ้งใจมาก!”
ถึงปากของเซี่ยอิงจะฟังดูเอะอะโวยวาย แต่การกระทำกลับระมัดระวังมาก
เขาเช็ดรองเท้ากับพรมเช็ดเท้าตรงประตูก่อน แล้วค่อยเดินเข้าไปในบ้าน
อีกทั้งยังไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับอวี๋ฉือที่อาการไม่ค่อยดีเหมือนเมื่อก่อน
เพียงยืนยิ้มพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ
บ้านพักปลอดภัยของอวี๋ฉือใช้โทนสีขาวนวล พื้นปูพรมเนื้อนุ่มที่ประกอบจากผืนสีต่าง ๆ