ทั้งสี่คนที่ออกไป “ขนข้าวของ” ทยอยกลับมากันอย่างรวดเร็ว
คนที่เข้ามาก่อนคือจิงอวิ๋นซิ่วกับหลินซีว่าง ซึ่งอยู่ใกล้กว่า
เครื่องนอนของทั้งคู่ถูกจัดไว้บนเตียงของเจียงไหล
—ยังไงเตียงนั้นก็กว้างพอ แถมทุกคนยังต้องผลัดกันเฝ้ายาม
คงไม่มีทางที่ทั้งสามคนจะนอนอยู่บนนั้นพร้อมกันได้
จากนั้นเสิ่นชิงหรานกับอวี๋ฉือก็ตามมา
ทั้งคู่หาที่กว้างและสะอาดปูที่นอนกันคนละมุม
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เสิ่นชิงหรานถึงเอ่ยขึ้นว่า
“กรรไกรที่ผ่านการชำระล้างด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์ในห้องผมหายไปแล้ว”
เจียงไหลหันไปมองเขา “มีเบาะแสอะไรเหลือไว้ไหม?”
เสิ่นชิงหรานตอบ “หาแล้ว ไม่มี”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า
“ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเล็งเป้าหมายไว้ชัดเจน ตั้งใจมาขโมยกรรไกรโดยเฉพาะ”
“เอาไปแล้วก็รีบออกไปทันที ในห้องไม่มีร่องรอยถูกรื้อค้นเลย”
เจียงไหลเข้าใจแล้ว พยักหน้า
“พวกคุณสองคน...”
สายตาประหลาดใจของอวี๋ฉือกวาดมองทั้งคู่ไปมา
“ทำไมถึงใจเย็นกันขนาดนี้?”
เสิ่นชิงหรานยักไหล่ “คงถูกคนเอาไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ต่อให้ผมร้อนใจก็ไม่มีประโยชน์”
“อีกอย่าง...” เขานั่งลงบนที่นอนของตัวเองอย่างสงบนิ่ง
“ในเมื่อก่อนหน้านี้พี่เจียงถามแบบนั้น แสดงว่าคงคาดการณ์ไว้แล้วแน่ ๆ”
พูดถึงตรงนี้ เสิ่นชิงหรานก็เชิดหน้าอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด
เขายืดหลังตรง น้ำเสียงหนักแน่น
“พี่เจียงคาดการณ์ไว้แล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องกังวล!”
อวี๋ฉือพลันเข้าใจขึ้นมา