“สองหมื่นล้านดอลลาร์”
ถ้อยคำห้าพยางค์นี้ส่งผ่านไมโครโฟนพลาสติกราคาถูกออกไป
พร้อมเสียงรบกวนแผ่วเบา
น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับถามราคาผักกาดขาวในตลาดว่ากิโลละกี่เหมา
ภายในสตูดิโอหมายเลขหนึ่งของสถานีโทรทัศน์กลาง
ช่องลมขนาดใหญ่ส่งเสียงฟู่ของระบบระบายอากาศ
นอกเหนือจากนั้น ทุกอย่างเงียบสนิท
มือของพิธีกรปิงปิงสั่นวูบ
ไมโครโฟนโลหะสีดำหลุดจากมือ
“ปัง”
ไมโครโฟนกระแทกพื้นไม้ดังสนั่นทึบ ๆ ก่อนกลิ้งออกไปไกล
ไม่มีใครเข้าไปเก็บ
สองหมื่นล้าน
แถมยังเป็นดอลลาร์
คิดเป็นเงินหยวนมากกว่าหนึ่งแสนสี่หมื่นล้าน
ถ้าเอาเงินก้อนนี้มากองรวมกัน คงอัดสตูดิโอนี้จนแมลงวันสักตัวก็บินเข้าไม่ได้
มากพอจะซื้อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศสิบปีของประเทศเล็ก ๆ ในแอฟริกาได้
มากพอจะจ้างนักฆ่าที่บ้าระห่ำที่สุดในโลกให้บดขยี้ครอบครัวของเป้าหมายที่ระบุชื่อไว้เบื้องหลังเงินก้อนนี้จนแหลกเป็นเนื้อบด
จางต้าหมิง ผู้กำกับ อ้าปากค้างอยู่นานจนหุบไม่ลง
หยดเหงื่อเย็นเหนียวเหนอะไหลลงมาตามคาง แล้วหยดลงบนที่หนีบเนกไทตรงหน้าอก
มือของเจ้าสำนักเสวียนเทียนที่จับราวเหล็กอยู่พลันอ่อนแรง
เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังชนขาตั้งกล้องจนเครื่องสั่นไหวสองครั้ง
“บ้าไปแล้ว...” เจ้าสำนักเสวียนเทียนริมฝีปากสั่น ฟันกระทบกันจนกัดปลายลิ้น “เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ...”
ในห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมหลายสิบล้านคน
กำแพงข้อความด้านขวาว่างเปล่าอย่างประหลาดอยู่นานถึงสิบวินาที
ไม่มีข้อความเลื่อนผ่าน
ไม่มีเอฟเฟกต์ของขวัญ
ทุกคนถูกตัวเลขเหลือเชื่อสุดขีดนี้กระแทกจนมึนงง
อีกฟากหนึ่งของภาพ
ภายในฐานใต้ดินที่อยู่ไกลโพ้นต่างประเทศ
ค้อนเหล็ก ชายร่างกำยำผิวขาวสูงเกือบสองเมตร ยืนนิ่งอยู่บนลังใส่กระสุนราวกับรูปสลักกล้ามเนื้อ
ปืนกลหนักเอ็มสองที่หนีบไว้ระหว่างต้นขาไหลลงมาตามขากางเกง ก่อนจะ “โครม” กระแทกพื้นคอนกรีต
แม้แต่สีบนลำกล้องที่กะเทาะออกไปชิ้นหนึ่ง เขาก็ไม่ชายตามอง
ผ่านไปเต็มห้าวินาที