ลู่เว่ยอิ่นคาดว่าเซียวตงถิงจะมาหานาง แต่ไม่คิดว่าเขาจะรอจนฟ้าสางไม่ไหว กลางดึกดื่นค่อนคืนก็มาแล้ว
“ท่านพี่ใหญ่!” ในเรือนด้านนอก ลู่เว่ยอิ่นคารวะตามธรรมเนียม
เซียวตงถิงยิ้มแย้มในแววตา ดูจริงใจกว่าปกติหลายส่วน “เจ้าช่วยอาถัง ทั้งจวนโหวหย่งชางสำนึกบุญคุณเจ้าเหลือจะเอ่ย นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยจากข้า”
หลิวกวงเปิดหีบในเรือนออก ภายในอัดแน่นไปด้วยทองคำเพชรพลอย ส่องประกายพร่างพราวต้องแสงไฟ
ลู่เว่ยอิ่นเพียงกวาดตามองแผ่วเบา “ท่านพี่ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว”
“ไม่ต้องปฏิเสธหรอก เมื่อเทียบกับชีวิตของอาถัง สิ่งเหล่านี้ไม่นับเป็นกระไรเลย”
ลู่เว่ยอิ่นก็ขี้เกียจยืดเยื้อกับเขา จึงรับของไว้พลางเอ่ยขอบคุณ
“เช่นนี้สิถึงจะถูก” เซียวตงถิงมิได้รีบลาจาก หากแต่ยกถ้วยน้ำชาขึ้น ทำทีประหนึ่งจะสนทนากับนางให้สำราญใจ
“ข้ารู้สึกมาตลอดว่าน้องหญิงลู่ฉลาดหลักแหลม ข้าเองก็ชอบสนทนากับคนฉลาด คิดว่าน้องหญิงลู่คงไม่เห็นข้าเป็นคนโง่ ใช่หรือไม่?”
เขายังคงยิ้ม หางตางุ้มโค้ง ทว่ากลับมีหนามพิษที่มองไม่เห็นผุดจากรอยยิ้มนั้น เลื้อยพันร่างลู่เว่ยอิ่นอย่างน่าเกรงขาม
“ไม่กล้าอวดดีว่าตนเป็นคนฉลาดหรอกเจ้าคะ เพียงแต่ท่านพี่ใหญ่มักสอบเชิงหยั่งอยู่เป็นนิจ การระแวดระวังที่โจ่งแจ้งปานนี้ ข้าย่อมสัมผัสได้”
ลู่เว่ยอิ่นสบสายตาเขาอย่างสงบ เอื้อนเอ่ยความกังขาในใจ “ท่านพี่ใหญ่กำลังระแวงอะไรกันแน่ หรือว่า...กังวลสิ่งใด?”
ทายาทจวนโหวหย่งชาง ผู้เจนจบทั้งบุ๋นและบู๊ เพิ่งสวมหมวกก็รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการเจิ้นเยวี่ยซือ เช่นนี้ลู่เว่ยอิ่นจะกล้ามองเขาเป็นคนโง่ได้เยี่ยงไร?
ต่อให้ขาเสียจนพ้นตำแหน่งแล้ว ในเจิ้นเยวี่ยซือก็ยังมีผู้เต็มใจฟังคำบัญชาเขาอีกมาก ขอเพียงเขาปรารถนา ก็สามารถขุดคุ้ยบรรพชนแปดชั่วโคตรของนางออกมาได้
ลู่เว่ยอิ่นไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตนทำจะปิดบังสายตาเขาได้สนิท
“ยามนี้คนที่ควรกังวลย่อมไม่ใช่ข้าเป็นแน่” เซียวตงถิงหัวเราะเย็นเยียบเบาๆ ในดวงตาดำขลับดุจบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น ล้ำลึกเกินหยั่ง
ลู่เว่ยอิ่นจับความนัยในวาจาได้ฉับไว “เจียนเจียน ออกไปเฝ้าด้านนอก อย่าให้ผู้ใดมารบกวนข้ากับท่านพี่ใหญ่คุยกัน”
เจียนเจียนรับคำแล้วถอยออกไป