จ้าวซีเยี่ยนรู้สึกมึนงงลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเกวียนเทียมลา เขาสัมผัสดูเสื้อผ้าที่สวมใส่ มันหยาบกร้านและเสียดสีผิวเล็กน้อย
นี่ทำเอาเขาอึ้งไปครู่หนึ่ง
เท่าที่จำได้ เขากำลังไปโรงเรียนเพื่อสอนหนังสือนักเรียน เห็นรถบรรทุกคันหนึ่งพุ่งเข้าหานักเรียนของเขา แล้วเขาก็วิ่งเข้าไปขวางโดยสัญชาตญาณ
ดูเหมือนจะช่วยเด็กไว้ได้ แต่ตัวเขาเองก็คงไม่รอด
แต่ตอนนี้ทำไมเขาถึงนั่งอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย และรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ก็แหงละ ชายหนุ่มโสดวัยยี่สิบเก้า เป็นติวเตอร์ในเมืองเล็กๆ ฐานะทางบ้านก็พอใช้ได้ สภาพร่างกายมันก็ไม่ได้ดีไปถึงไหน
กลางวันเป็นครูผู้สอน กลางคืนก็สั่งสอนอบรมคนให้เป็นคนดีน่ะสิ
แถมเขายังเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของอำเภอที่สอบติดมหาวิทยาลัยสาย 211 ได้ ทั้งที่เลือกเรียนเอกปรัชญาที่หมาก็ไม่เรียน สุดท้ายหางานทำไม่ได้ ต้องกลับมารับมรดกบ้านหกหลังกับซูเปอร์มาร์เก็ตแฟรนไชส์ใหญ่อีกหนึ่งแห่งที่บ้าน
แต่อย่างน้อยก็ได้ใบปริญญามาเชยชม
“คุณตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงสดใสดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของจ้าวซีเยี่ยน
มองไปเห็นหญิงสาวผู้มีดวงตาสุกใสและฟันเรียงสวยนั่งอยู่ตรงหน้า ผิวพรรณของเธอขาวกระจ่างใส เต็มไปด้วยคอลลาเจน แค่ยิ้มน้อยๆ ก็เผยให้เห็นฟันขาวเรียงชิดสวยงาม
นี่ทำให้จ้าวซีเยี่ยนผู้ผ่านตาสตรีมานับไม่ถ้วน ต้องอดทึ่งไม่ได้ สาวน้อยคนนี้ช่างงดงามเหลือเกิน
“ทำไมไม่พูดล่ะ? ยังไม่สบายอยู่หรือ?” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง
“เมื่อกี้ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว” จ้าวซีเยี่ยนส่ายหน้าแล้วถามอย่างสงสัย “เรากำลังจะไปไหนกันน่ะ?”
“ไปเมืองซื่อจิ่วเฉิงไง”
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ แล้วพยายามทำใจดีสู้เสือยื่นมือออกมา “ฉันชื่อฉินหวยหรู คุณล่ะ?”
“ผมชื่อจ้าวซีเยี่ยน” จ้าวซีเยี่ยนตอบอย่างใจลอย
“จ้าวซีเยี่ยน? ชื่อแปลกจัง” ฉินหวยหรูหัวเราะคิก “คุณอยู่หมู่บ้านไหนน่ะ?”
หมู่บ้านไหน?
จ้าวซีเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นสีหน้าก็แวบผ่านความเจ็บปวด
ให้ตายสิ ดูเหมือนรถบรรทุกคันนั้นจะส่งเขามาเกิดใหม่จริงๆ
เขามายังโลกที่แปลกตา จากความทรงจำในหัวของเขา
จ้าวซีเยี่ยน เกิดปี ค.ศ. 1934...
ให้ตาย
จ้าวซีเยี่ยนเกือบหลุดสบถออกมา
อายุขนาดนี้ แก่กว่าปู่ของเขาเสียอีก
ชาติกำเนิดก็ยิ่งน้ำเน่า
พ่อของเขาชื่อจ้าวซาน ในยุคที่วุ่นวายนั่น ทิ้งเขาและแม่ของเขาไป
จากนั้นก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน
เขาใช้ชีวิตตามลำพัง ปัจจุบันอายุสิบแปดปี
สิบแปดปี?
จ้าวซีเยี่ยนชะงักอีกครั้ง คำนวณด้วยสมองคณิตศาสตร์ที่ไม่ค่อยฉลาดนัก ตอนนี้คือปี 1952?
จ้าวซานไปตั้งรกรากที่เมืองหลวง แต่งงานกับภรรยาคนหนึ่ง
ไม่คิดว่าภรรยาจะเสียชีวิตก่อนวัยอันควร และไม่มีลูกชาย
หลังจากล้มป่วยหนัก ก็ส่งจดหมายมาให้คนหนึ่ง ให้เขาไปรับตำแหน่งต่อที่เมืองซื่อจิ่วเฉิง
แต่จดหมายส่งมาเมื่อครึ่งเดือนก่อน ตอนนี้จ้าวซานเกือบร้อยทั้งร้อยคงตายไปแล้ว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ จ้าวซีเยี่ยนก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับชายแปลกหน้าที่ทั้งใจร้ายและอกตัญญูคนนั้น
“ทำไมทำเป็นไม่สนใจคนล่ะ?” ฉินหวยหรูต่อว่าอย่างงอนๆ
“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?” จ้าวซีเยี่ยนถามด้วยความแปลกใจ
“ฉันถามว่าคุณอยู่หมู่บ้านไหน...”
“ผมมาจากหมู่บ้านจางจวง”
จ้าวซีเยี่ยนยิ้มบางๆ “แล้วคุณล่ะ? อยู่หมู่บ้านไหน?”
“ฉันอยู่หมู่บ้านฉินเจียชุนไง” ฉินหวยหรูก็ยิ้มตาม “แต่คุณมาจากจางจวง ทำไมถึงแซ่จ้าวล่ะ?”
“ก็เพราะหมู่บ้านเรามีสี่ร้อยกว่าครัวเรือนแซ่จ้าวหมด เลยได้ชื่อว่าจางจวง” จ้าวซีเยี่ยนตอบหน้าตาย
พรืด!
ฉินหวยหรูหลุดหัวเราะออกมาทันที
“คุณนี่พูดจาสนุกดีนะ...”
“ก็งั้นๆ แหละ”
จ้าวซีเยี่ยนยิ้ม มองไปที่คนขับเกวียน “ลุงครับ อีกนานไหมกว่าจะถึง?”
“อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะถึงสถานีขนส่งชางผิงน่ะ”
ฉินหวยหรูตอบแทน “พอถึงชางผิงแล้ว เรายังต้องนั่งรถโดยสารทางไกลอีกสี่ชั่วโมง...”
“ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?”
จ้าวซีเยี่ยนถอนหายใจแผ่วเบา
รถโดยสารทางไกล เป็นอะไรที่อยู่ในความทรงจำวัยเด็กของเขา
“คุณกลัวนั่งรถเหรอ?” ฉินหวยหรูถามด้วยความอยากรู้
“ไม่ถึงกับกลัวนั่งรถหรอก แค่รู้สึกว่านานไป เสียเวลา” จ้าวซีเยี่ยนส่ายหน้า
“คุณนี่แปลกคนจริง” ฉินหวยหรูแสร้งงอน “พวกเราออกเดินทางไกลก็เป็นแบบนี้แหละ ใช่แล้ว... คุณไปเมืองซื่อจิ่วเฉิงทำอะไรน่ะ?”
“สืบทอดกิจการของตระกูล”
จ้าวซีเยี่ยนถอนหายใจ “พ่อของผมเคยเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองซื่อจิ่วเฉิง ตอนนี้เขาเดี้ยง... ไม่ใช่ ตอนนี้เขาไปแล้ว ทิ้งบ้านไว้เป็นร้อยหลังให้ผมไปเก็บค่าเช่า”
พรืด!
แม้แต่คนขับเกวียนก็อดหัวเราะไม่ได้
“ไอ้หนู พ่อแกเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองซื่อจิ่วเฉิง? งั้นบ้านแกก็เป็นเจ้าที่ดินสิ”
“ก็ใช่น่ะสิ ถนนวงแหวนรอบที่หนึ่งของเมืองซื่อจิ่วเฉิงก็ของบ้านผมน่ะแหละ”
จ้าวซีเยี่ยนเกิดอาการอยากบุหรี่ขึ้นมา คลำตามตัว แต่ก็ไม่เจออะไร
เขาจึงกลอกตาไปมา เห็นซองบุหรี่มวนในกระเป๋าของลุงคนขับ จึงขยับเข้าไปใกล้
“จ้าวซีเยี่ยน ถนนวงแหวนรอบที่หนึ่งของเมืองซื่อจิ่วเฉิงมันอยู่ตรงไหนเหรอ?” ฉินหวยหรูถามด้วยความอยากรู้
“พระราชวังต้องห้าม”
จ้าวซีเยี่ยนตอบโดยไม่หันกลับมามอง
“ฮ่าๆๆ”
ฉินหวยหรูหัวเราะจนตัวงอ
ลุงคนขับก็อดไม่ได้ที่จะหันมาดูเด็กหนุ่มปากกล้าคนนี้
ผมยาวเล็กน้อยปรกถึงคิ้ว
รูปร่างค่อนข้างซูบผอม แต่ส่วนสูงใช้ได้ ผิวพรรณขาวสะอาด รูปหน้าหล่อเหลาคมคาย โดยเฉพาะดวงตาที่เรียวยาวนั่น มองแค่ครั้งเดียวก็ทำให้คนจำได้ฝังใจ
มิน่าเล่า สาวน้อยตระกูลฉินถึงได้เข้าหาเจ้าหนุ่มปากดีคนนี้
“ลุง ขับเกวียนดีๆ อย่าให้ตกคูไปซะล่ะ” จ้าวซีเยี่ยนเตือน
“ไปไกลๆ เลย”
ลุงคนขับแสร้งด่า “ทางนี้ข้าขับมาไม่รู้กี่ปีแล้ว หลับตาก็ยังพาพวกเจ้าไปถึงชางผิงได้”
“งั้นลุงลองหลับตาให้ดูหน่อยสิ?” จ้าวซีเยี่ยนพูดจริงจัง
“ฮ่าๆๆ”
ฉินหวยหรูก็หลุดหัวเราะอีกครั้ง
หมอนี่ช่างสนุกจริงๆ
“ไปๆๆ กลับไปนั่งดีๆ เดี๋ยวก็ตกรถหรอก” ลุงคนขับหัวเราะ เมื่อเห็นเขาจ้องบุหรี่ในมือ ก็อดนึกขึ้นได้ “ไอ้หนู เอ็งอายุเท่าไรถึงหัดสูบบุหรี่? ผู้หลักผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ว่าบ้างรึ?”
“ผมอายุสามขวบกับอีกหนึ่งร้อยแปดสิบเดือน” จ้าวซีเยี่ยนยักไหล่ “ผมบอกแล้วไงว่าพ่อเดี้ยงไปแล้ว... ผมก็แค่กำลังไปรับมรดกของเขาน่ะ”
สามขวบกับอีกหนึ่งร้อยแปดสิบเดือน?
ฉินหวยหรูและลุงคนขับต่างชะงักไปเล็กน้อย
“มันเท่าไหร่กันแน่?” ฉินหวยหรูอดถามขึ้นมา
“สิบแปดปี”
จ้าวซีเยี่ยนเบ้ปาก
“ฮ่าๆๆ”
ทั้งสองคนพากันหัวเราะอีกครั้ง
ลุงคนขับมองจ้าวซีเยี่ยนอยู่นาน ก่อนจะยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน
“เอาไปสูบซะ”
“ขอบคุณลุงมากครับ”
จ้าวซีเยี่ยนดีใจเป็นอย่างยิ่ง แต่พอลองมองบุหรี่ในมือก็ลังเลอยู่ครู่ใหญ่
นี่มันไม่มีก้นกรองเลย?
ลุงคนขับเห็นเขาไม่จุดสูบ ก็อดแกล้งด่าไม่ได้ “ไอ้หนู สูบบุหรี่แต่ไม่พกไฟแช็กมาหรือ?”
“ก็รีบออกมาเลยไม่ได้เอามาน่ะครับ ลุงครับ เขาว่ากันว่าคนดีต้องดีถึงที่สุด ส่งพระไม่ส่งถึงก็ไม่สมควร ขอไฟจุดบุหรี่หน่อยนะครับ?” จ้าวซีเยี่ยนพูดพลางยื่นหน้าเข้าหา
“เอาไป”
ลุงคนขับยัดกล่องไม้ขีดไฟใส่มือเขา
ที่แท้นี่ก็คือไฟจากต่างประเทศนี่เอง?
จ้าวซีเยี่ยนทำหน้าตกตะลึงงัน