สำนักงานเขตของถนนหนานหลัวกู่เซี่ยงก็ตั้งอยู่ในซื่อเหอย่วนเช่นกัน แต่ถ้าเทียบขนาดแล้ว เทียบกับเบอร์เก้าสิบห้าไม่ได้เลย ซื่อเหอย่วนนี้มีแค่ลานเดียว
“สหาย มาหาใครเหรอ?”
หญิงสาวผมเปียยาวเดินเข้ามา
“หัวหน้าสวัสดีครับ ผมเป็นลูกชายของจ้าวซาน บ้านเบอร์เก้าสิบห้าถนนหนานหลัวกู่เซี่ยง พ่อผมป่วยเสียชีวิตไปไม่นานมานี้ ผมได้รับข่าวเลยมาติดต่อเรื่องทะเบียนบ้านและรับช่วงงานต่อครับ” จ้าวซีเยี่ยนยิ้มกล่าว
“ฉันไม่ใช่หัวหน้าหรอก ฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่สำนักงานเขต”
หญิงสาวมองเขาด้วยความสงสัยพลางถอนหายใจ “ลูกชายอย่างแกนี่ก็เหลวไหลจริง ๆ พ่อตายไปตั้งครึ่งเดือนถึงมา... งานศพพ่อแกก็พวกเราสำนักงานเขตช่วยจัดการให้แท้ ๆ”
“เสี่ยวหลี่ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?”
เสียงเข้มดังก้องจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก
“หัวหน้า...”
“แกไม่รู้อะไรเลย มีสิทธิ์อะไรไปว่าเขา?”
หญิงวัยกลางคนวัยสี่สิบกว่าเอ่ยเสียงหนัก “นายคือจ้าวซีเยี่ยนใช่ไหม? จดหมายเรื่องพ่อของนายตาย ฉันเป็นคนส่งไปเอง เข้ามาเถอะ”
“ครับ”
จ้าวซีเยี่ยนพยักหน้าก่อนหันไปบอกเสี่ยวหลี่ว่า “พี่สาว อย่าถือสาเลยนะ... พี่พูดถูก ลูกชายอย่างผมนี่เหลวไหลจริง ๆ”
พูดจบเขาก็ตบไหล่เสี่ยวหลี่เบา ๆ แล้วเดินไปที่ห้องทำงาน
เด็กนี่อายุไม่เยอะ แต่ปลอบคนเก่งไม่เบา
เสี่ยวหลี่มองแผ่นหลังเขา อดยิ้มขำ ๆ ไม่ได้
ในห้องทำงาน
“หัวหน้า นามสกุลอะไรเหรอครับ?”
“ฉันแซ่จาง”
หัวหน้าจางมองจ้าวซีเยี่ยนพลางถอนหายใจ “ปีที่แล้ว ตอนที่สำนักงานเขตพวกเราจัดทำทะเบียนให้ชาวบ้านถนนหนานหลัวกู่เซี่ยง เราก็รู้เรื่องของจ้าวซานแล้ว แต่ตอนเขามาถึงเมืองซื่อจิ่วเฉิง เป็นยุคสังคมเก่า การแต่งงานกับแม่นายก็ไม่ได้จดทะเบียนอย่างเป็นทางการ...”
“แล้วยังไงเหรอครับ?” จ้าวซีเยี่ยนยิ้มบาง
“นายไม่โกรธเหรอ?” หัวหน้าจางประหลาดใจ
“โกรธครับ หัวหน้าบอกผมทีว่าพ่อผมฝังอยู่ที่ไหน ผมจะไปขุดศพเขาขึ้นมา” จ้าวซีเยี่ยนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
พุ่ฟ!
หัวหน้าจางอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ไอ้หนูนี่... เขาเป็นพ่อแท้ ๆ ของนายนะ”
“เฉินซื่อเหม่ยยังต้องโดนมีดตัดคอเลย ประชาชนธรรมดาทำเรื่องแบบนี้ ถ้าอยู่ในสังคมเก่าคงต้องโดนถ่วงน้ำ” จ้าวซีเยี่ยนยักไหล่
“ไป ๆ ๆ ๆ คนตายคือใหญ่ อย่าพูดเหลวไหล”
หัวหน้าจางด่าอย่างขำ ๆ ก่อนดึงลิ้นชัก หยิบซองจดหมายออกมาวางบนโต๊ะ “พ่อของนายจริง ๆ แล้วไม่ได้ตายเพราะป่วย สาเหตุการตายที่แท้จริงคือเครื่องจักรทำงานผิดพลาด แท่งเหล็กเสียบเข้าที่ท้องเขา... เรื่องพวกนี้มันไม่เหมาะจะพูดตรง ๆ แต่สำนักงานเขตเราเรียกร้องเงินชดเชยให้สองเท่าแล้ว”
ระหว่างพูดเธอแอบดูสีหน้าของจ้าวซีเยี่ยน
“ครับ ขอบคุณหัวหน้ามากครับ”
จ้าวซีเยี่ยนยิ้มพยักหน้า แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้จึงพูดเบา ๆ ว่า “หัวหน้า งานศพพ่อผมเป็นทางเขตจัดการให้ ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ บอกผมเดี๋ยวผมชดใช้คืนให้”
“ไม่ต้องหรอก จ้าวซานก็เป็นประชาชนของหนานหลัวกู่เซี่ยงเรา อีกอย่างตอนนั้นนายยังไม่มา พวกเราจัดการแบบคนแก่ไร้ญาติ” หัวหน้าจางส่ายหน้า
“จะให้พ่อผมตายแล้วยังค้างหนี้หลวงได้ยังไงกันครับ?” จ้าวซีเยี่ยนถอนหายใจ “ให้เงินนี้ดีกว่า อย่าให้พ่อผมมาเข้าฝัน สั่งให้ผมใช้หนี้ จะซวยเอา”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
หัวหน้าจางหัวเราะลั่น “นายอายุไม่มาก แต่รู้เรื่องซับซ้อนหยุมหยิมพวกนี้เยอะนี่... ว่าแต่ การศึกษาจบระดับไหน?”
“มัธยมปลายครับ”
จ้าวซีเยี่ยนตอบพลางทำสีหน้าจริงจัง “หัวหน้า ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ครับ?”
“จะให้จริง ๆ เหรอ?” หัวหน้าจางถามอย่างสนใจ
“จ้าวซานทำผิดต่อแม่ผมแล้ว มาตายยังจะเอาเปรียบหลวงอีก นั่นมันชั่วช้าสิบทิศเลยครับ” จ้าวซีเยี่ยนพูดอย่างจนใจ
“ได้ เดี๋ยวฉันดูให้”
หัวหน้าจางเปิดค้น หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้จ้าวซีเยี่ยน “นี่คือรายละเอียดค่าใช้จ่าย นายดูก่อน...”
“ครับ”
จ้าวซีเยี่ยนกวาดตามอง แอบแปลกใจ
ยุคนี้ตายคนหนึ่งใช้เงินแค่ยี่สิบหยวนเหรอ? ไม่น่าใช่
ดูจากรายการ ศพเผา ฝังที่สุสานจินซาน
ที่ดินไม่คิดเงิน กล่องอัฐิสิบหยวน ค่าฟืนเผาสิบหยวน ชีวิตคนหนึ่งก็จบลงเพียงเท่านี้
“มีปัญหาอะไรไหม?” หัวหน้าจางยิ้ม
“ไม่มีครับ”
จ้าวซีเยี่ยนแกะซอง หยิบธนบัตรค่าต้าหวานสองฉบับยื่นให้
“ฉันจะออกใบเสร็จให้”
หัวหน้าจางรับเงินไป เพียงครึ่งนาทีก็เขียนใบเสร็จเสร็จ แถมยังหยิบตราประทับของสำนักงานเขตมากดลงไป
“ขอบคุณหัวหน้ามากครับ”
จ้าวซีเยี่ยนรับใบเสร็จ พับครึ่งใส่ลงในซองจดหมาย
“ไปเถอะ ฉันพาไปดูบ้านของนาย” หัวหน้าจางยิ้มบาง “เสี่ยวจ้าว... ป้าเห็นว่านายเป็นคนซื่อตรง สำนักงานเขตมีเรื่องดี ๆ เรื่องหนึ่ง อยากรู้ไหม?”
“ป้าจาง ว่าไงครับ...”
จ้าวซีเยี่ยนจดจ่อสายตาทันที
“บ้านพ่อของนายอยู่ใกล้มุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตรงลานหน้านั่นแหละ มีแค่ห้องเดียว” หัวหน้าจางกดเสียงต่ำ “แต่ข้าง ๆ ห้องนายมีห้องพัง ๆ อีกห้องหนึ่ง ห้องนั้นทางเขตยังไม่ได้ปรับปรุง... ถ้านายอยากได้ จ่ายเงินห้าสิบหยวน แล้วห้องนั้นก็ยกให้นาย ไปซ่อมแซมเอาเอง”
“มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอครับ?”
จ้าวซีเยี่ยนดีใจสุดขีด
ถึงนี่จะเป็นโลกแปลกถิ่น แต่กระบวนการพัฒนาครั้งใหญ่คงไม่ต่างจากเดิมนัก
เมืองซื่อจิ่วเฉิงคือที่ไหนกัน? ที่นี่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองคำ
อย่าเห็นว่าเขามีบ้านหกหลังกับซูเปอร์มาร์เก็ตหนึ่งแห่งที่บ้านเดิมเป็นฐาน ต่อให้เอาทั้งหมดนั่นมาขายก็ยังเทียบกับห้องน้ำในซื่อเหอย่วนของคนอื่นไม่ได้
เพราะยังไงพอถึงวันรื้อทิ้ง เขาก็น่าจะได้บ้านสองหลังในเมืองซื่อจิ่วเฉิงเป็นอย่างต่ำใช่ไหม?
“เรื่องนี้อย่าให้แพร่งพราย” หัวหน้าจางลดเสียงต่ำลงอีก “ตอนนี้ซื่อเหอย่วนหลายแห่งต้องซ่อมแซม เงินของเขตก็ตึงมือ... ถ้านายซ่อมเองได้ ก็ช่วยพวกเราประหยัดงานไปมาก”
“เข้าใจครับเข้าใจ”
จ้าวซีเยี่ยนรีบแกะซอง นับธนบัตรอีกห้าใบยื่นให้
หัวหน้าจางกลับไปที่โต๊ะ เปิดสมุดทะเบียนเล่มหนึ่ง จดชื่อจ้าวซีเยี่ยนลงไป แล้วหยิบโฉนดบ้านหนึ่งใบจากโต๊ะมายื่นให้
“ขอบคุณป้าจางมากครับ” จ้าวซีเยี่ยนดีใจกล่าว
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
หัวหน้าจางส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ฉันกับนายนี่ถูกชะตากันดี ต่อไปมีปัญหาอะไรก็มาหาป้าจาง ถ้าไม่ผิดหลักการ ป้าช่วยได้จะช่วยเต็มที่”
“ครับ”
จ้าวซีเยี่ยนยิ้มพยักหน้า
ทั้งสองเดินเคียงกันออกจากสำนักงานเขต มุ่งหน้าไปยังซื่อเหอย่วน
เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตหลายคนยืดคอเหลียวดู ไอ้หมอนี่เป็นใคร? ทำไมหัวหน้ายิ้มแย้มขนาดนั้น?
ยี่สิบนาทีต่อมา
ซื่อเหอย่วน
จ้าวซีเยี่ยนกับหัวหน้าจางเพิ่งเดินเข้าไป ก็เห็นยายแก่ตาสามเหลี่ยมกำลังตะคอกใส่ฉินหวยหรูไม่ยั้ง
ส่วนข้าง ๆ ยายแก่ หนุ่มหน้าบึ้งคนหนึ่งจ้องเขม็งไปที่ฉินหวยหรู ราวกับว่าแค่เธอขยับก็จะขย้ำ
รอบ ๆ มีคนยืนมุงดูกันเพียบ แต่ไม่มีใครเข้าช่วยเลยสักคน รวมถึงผู้เฒ่าผู้ดูแลคนนั้นด้วย