ขณะเดียวกัน อีกฟากฝั่งมหาสมุทร
แสงแดดช่วงบ่ายสามสี่โมงค่อย ๆ เปลี่ยนจากร้อนแผดเผาเป็นอบอุ่น ลำแสงสีทองส่องผ่านหน้าต่างใสสะอาด ทอดลงสู่ห้องปฏิบัติการที่สว่างด้วยแสงไฟสีขาวเย็นยะเยือก เติมความอบอุ่นให้บรรยากาศขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง
เสียงเครื่องมือที่กำลังทำงานดังหึ่งต่ำ ๆ อยู่ข้างหู ฉางซือหยวนกำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งอย่างที่นักวิชาการพึงเป็น
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ แววตาของเขากลับซ่อนความกระวนกระวายที่ยากจะปกปิดเอาไว้
ด้วยสันดานของประเทศเมกา พวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยให้เขาออกไปเด็ดขาด!
ต้องหาทางออกไปให้ได้!
แววตาของฉางซือหยวนพลันแน่วแน่ขึ้น เขาก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องปฏิบัติการ
เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องปฏิบัติการ ก็มีเจ้าหน้าที่ร่างกำยำสองคนเข้ามาขวางทางไว้
“Who are you? What do you want to do!” (พวกคุณเป็นใคร? ต้องการทำอะไร!)
“Mr. Chang, we are responsible for your safety under the orders of our superiors.”
(คุณฉาง พวกเราได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้มาคุ้มครองความปลอดภัยของคุณ)
ชายผิวขาวคนหนึ่งตอบอย่างสุภาพ ไม่แสดงท่าทีอ่อนน้อมหรือแข็งกร้าว ทว่าฉางซือหยวนกลับฟังออกถึงความหมายแฝงอีกอย่าง
จับตาดู! นี่มันจับตาดูชัด ๆ!
ไม่ได้ ต้องอดทนไว้ อดทนกับเรื่องเล็กไม่ได้ ก็เสียการใหญ่
“Oh? Is it? Thank you.” (โอ้? อย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณ)
เขาไม่ได้ทำอะไรเกินจำเป็น เพียงก้มตาลง สีหน้าเรียบเฉย ราวกับเพิ่งเสร็จจากงานทดลองประจำวัน ก่อนจะเดินฉับ ๆ ออกจากห้องปฏิบัติการ
เจ้าหน้าที่สองคนที่รับหน้าที่ควบคุมตัวเขาเดินตามหลังมาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล สายตาจับจ้องเขาอยู่ตลอด แม้ไม่ได้ห้ามปรามอย่างเปิดเผย แต่ก็ไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว คอยจับตาทุกความเคลื่อนไหวของเขาอย่างใกล้ชิด