ทุกเสียงปืนที่ดังขึ้นถูกสมองของฉีจินเยว่แยกวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
วิถีกระสุน ความเร็วลม ความเร็วกระสุน
สมองหมุนทำงานอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของฉีจินเยว่ยิ่งสงบนิ่ง
ในเวลานี้ เธอคือนักล่าชั้นยอด!
รัตติกาลกลายเป็นที่กำบังชั้นดีที่สุดของเธอ ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้น สิ่งที่ตามมาก็คือเสียงปืนโต้กลับของเธอ!
ฉีจินเยว่เปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อย ๆ พลางยิงไม่หยุด ร่างที่เคลื่อนผ่านความมืดของเธอประหนึ่งนักล่าผู้ช่ำชอง ทุกครั้งที่กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง จะมีหนึ่งชีวิตถูกพรากไป!
การลอบโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอาจทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน!
แต่ทหารฮัวกัวก็คือทหารฮัวกัว พวกเขาประจำอยู่แนวหน้าชายแดนมาหลายปี สงครามแบบไหนที่ไม่เคยประสบมา
ทหารผ่านศึกโต้กลับอย่างเป็นระเบียบ
รัตติกาลไม่เหมาะกับการโต้กลับครั้งใหญ่ ผู้บัญชาการจึงปรับเปลี่ยนยุทธวิธีอย่างรวดเร็ว นอกจากแนวป้องกันที่จำเป็นแล้ว หน่วยเล็ก ๆ ก็ทยอยออกปฏิบัติการแทรกซึมตอบโต้ทันที
เสียงปืนค่อย ๆ เงียบลง จุดบัญชาการชั่วคราวกลับคืนสู่ความสงบ เหลือเพียงกลิ่นดินปืนและคาวเลือดคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณ
“เอ๊ะ นายอยู่กองร้อยไหน ฝีมือยิงปืนไม่เลวเลยนะ”
ในการรบครั้งนี้ มีคนไม่น้อยสังเกตเห็นผลงานของฉีจินเยว่ จึงอดเดินเข้ามาชวนคุยไม่ได้
พอเดินเข้าไปใกล้แล้วเห็นชัด ๆ เขาก็สูดลมหายใจเฮือก “โห ยังเป็นทหารหญิงอีกด้วย!”
แต่เขาไม่ได้มีอคติแม้แต่น้อย กลับยกนิ้วโป้งให้ฉีจินเยว่ “แต่ฝีมือคุณนี่สุดยอดเลย!”
ฉีจินเยว่เก็บปืนแล้วส่งยิ้มให้ “ขอบคุณ คุณก็เก่งเหมือนกัน”
หลังการรบยังมีเรื่องให้จัดการอีกมาก ฉีจินเยว่จึงรีบกลับไปยังเต็นท์พยาบาล
เต็นท์พยาบาลที่ปกติเงียบสงบ เวลานี้กลับวุ่นวายเสียงดัง