ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เฉินซินก็ผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว
คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน พวกเขาเริ่มจัดแถวเตรียมออกเดินทาง
ฉีจินเยว่ไม่ได้รับข่าวสารจากช่องสัญญาณของไห่กงต้า จึงลุกขึ้นช้ากว่าคนอื่นหนึ่งจังหวะ
เฉินซินคิดว่าเธอยังเหนื่อยอยู่ จึงยื่นมือช่วยพยุงฉีจินเยว่าอย่างใส่ใจ
ในใจแอบส่งเสียงเชียร์ตัวเอง สู้ ๆ ต้องเป็นคนจีบที่ใส่ใจที่สุดให้ได้ แล้วก็เลิกโสดให้เร็วที่สุด!
ฉีจินเยว่าไม่ได้ปฏิเสธ เธออาศัยมือของเขาลุกขึ้นมา แล้วแสร้งทำเป็นจัดอุปกรณ์ ก่อนจะดึงมือกลับอย่างแนบเนียน
“พวกเราจะออกเดินทางแล้ว จำไว้นะว่าต้องตามผมไว้ อย่าโผล่หน้าออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ”
เฉินซินไม่วางใจ จึงกำชับอีกครั้ง
ฉีจินเยว่รีบพยักหน้าหงึก ๆ รับบทสาวอ่อนแอที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ได้อย่างเต็มที่
“ค่ะ ๆ ขอบคุณคุณมากจริง ๆ ถ้าไม่ได้เจอคุณ ฉันก็คงไม่รู้จะทำยังไง คุณเป็นคนที่ดีกับฉันที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยค่ะ~”
คนที่หลอกง่ายที่สุดจะไม่นับว่าดีที่สุดได้อย่างไรกัน?
ความเป็นชายและจิตวิญญาณฮีโร่ในใจเฉินซินพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ทั้งตัวหวานชื่นราวกับกินน้ำผึ้งเข้าไป ราวกับกำลังลอยอยู่บนก้อนเมฆ
บางครั้ง เพศหญิงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็เป็นฉากกำบังชั้นยอด
เพราะว่า... ภายใต้รูปลักษณ์อ่อนแอบอบบางนั้น ซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่ นอกจากเจ้าตัวแล้วก็ไม่มีใครรู้!
ข้อได้เปรียบจากเพศที่ติดตัวมาแต่เกิด จะไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ได้อย่างไร?
ฉีจินเยว่ซ่อนรอยเยาะหยันที่มุมปากซึ่งแทบมองไม่เห็น แล้วเดินตามขบวนของไห่กงต้าไป
ระหว่างทางพวกเขาเจอเพื่อนร่วมชั้นของเฉินซิน มีคนจงใจแซวขึ้นมา