เมื่อคนที่ควรมาครบแล้ว หลิงหูอวิ๋นก็นับจำนวนอีกครั้ง ก่อนพานักเรียนขึ้นเครื่องบิน
เจ้าของกลุ่มอี้หรานใจกว้างมาก ถึงกับเหมาทั้งห้องโดยสารชั้นหนึ่ง
“เอ๊ะ พวกทายาทเศรษฐีนั่นจ้องคุณมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตกลงพวกคุณมีเรื่องอะไรกัน?”
หลินเยี่ยนเกอนั่งลง แล้วโน้มตัวมากระซิบข้างหูฉีจินเยว่
แววสังหารวาบผ่านดวงตาฉีจินเยว่
“สองคนในนั้นมีเรื่องบาดหมางกับฉัน ส่วนอีกสองคนก็แค่เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายที่ไม่ค่อยสนิทกัน”
จังหวะนั้นเอง เหออวี้กับเฉิงเจ๋อตงเดินผ่านทางเดินมาพอดี จึงได้ยินคำพูดนั้นเข้าเต็มหู
ฝีเท้าของเหออวี้ชะงัก ความยินดีในใจถูกสาดน้ำเย็นใส่จนเหือดหายไปทันที!
เฉิงเจ๋อตงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่เหออวี้ก็ห้ามไว้ได้อย่างว่องไว
หลินเยี่ยนเกอสังเกตเห็นภาพนั้น จึงหันไปขยิบตาให้ฉีจินเยว่ทันที
ฉีจินเยว่: “……”
เธอไม่ได้พูดผิด ก่อนเข้ารับราชการทหาร ในห้องเก้าทั้งห้อง คนที่เธอนับว่าเป็นเพื่อนจริง ๆ มีเพียงกู้ชิงฮวนคนเดียว
เธอไม่มีเวลาว่างมากพอจะหาเพื่อน เพื่อให้หลุดพ้นจากการควบคุมของตระกูลลู่ให้เร็วที่สุด เวลาว่างที่เหลือทั้งหมดจึงหมดไปกับการเรียน
แต่หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น เธอก็เข้าใจว่า หากทำตามแผนเดิมของตัวเอง
เรียนจบมัธยมปลาย สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ แล้วหางานดี ๆ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกหกปี!
แต่พอเกิดเรื่องนั้นขึ้น เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่มีเวลามากมายขนาดนั้น จึงเลือกเข้ารับราชการทหาร!
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องมาก!
แม้การเข้ารับราชการทหารจะมีเหตุผลส่วนตัวอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เธอทำไปเพื่อรับใช้ชาติมากกว่า!