มุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงที่สว่างไสว
“หลีเหยา เธอนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ วัน ๆ คิดแต่เรื่องนั้น เธอก็ไม่ใช่ปีศาจเสน่หาเสียหน่อย เลิกตามตื๊อฉันไม่หยุดสักทีได้ไหม!”
ร้อน!
ร้อนเหลือเกิน!
หลีเหยาดึงชุดกระโปรงลงเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองแฟนหนุ่ม สมองถูกความปรารถนาอันไร้ที่สิ้นสุดเข้าครอบงำ เหลือสติอยู่เพียงริบหรี่ “ลู่เช่อ ช่วยฉัน... ฉันทรมานมาก... ช่วยฉันที...”
ครั้งสุดท้ายแล้ว
เธอไม่คิดว่าคืนจันทร์เต็มดวงจะมาถึงก่อนกำหนด ผลข้างเคียงจากการฝึกวิชาปีศาจเสน่หาโบราณพลันกำเริบขึ้น คนที่เธอตามหาอยู่ระหว่างทาง ไม่อย่างนั้นเธอจะไปขอร้องเขาทำไม
หลีเหยาพูดพลางเลื่อนสายชุดลงจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องกลมกลึง ร่องอกปรากฏให้เห็นราง ๆ ละอองเหงื่อเกาะอยู่บนลำคอระหง กลิ่นหอมของดอกอุทุมพรลอยออกมาจากร่างกาย
หลีเหยาไม่ได้หน้าตาสวย แต่รูปร่างของเธอเรียกได้ว่าหาตัวจับยาก ไร้ที่ติ
ลู่เช่อรู้สึกคอตีบตัน ความโกรธบนใบหน้าหล่อเหลาลดลงเล็กน้อย เขาโอบเอวบางของหญิงสาวไว้แล้วพาเธอขึ้นไปยังชั้นสามของห้องจัดเลี้ยงอย่างรวดเร็ว
“ช่วยได้ แต่เธอต้องเป็นฝ่ายลงมือเอง ฉันไม่รับใช้เธออีกแล้ว”
หลีเหยาเป็นผู้หญิงที่นิสัยแย่แค่ไหนกัน พอลงจากเตียงก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน ขอให้ช่วยแบ่งโปรเจกต์ให้สักสองสามงานก็ไม่ยอม
ถ้าไม่เห็นแก่ที่คบกันมาหลายปี เขาคงผลักเธอไปให้ผู้ชายคนอื่น ให้เธอได้ลิ้มรสความขี้เหร่ ยากจน และเตี้ยเสียหน่อย
บนเตียงสีขาวสะอาด หญิงอยู่บนชายอยู่ล่าง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ บรรยากาศชวนให้ใจเต้นยิ่งขึ้น
ทว่าในจังหวะที่หลีเหยากำลังจะเริ่ม เธอกลับได้กลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยนจากตัวลู่เช่อ กลิ่นนั้นซึมซาบไปทั่วทุกอณูผิวกาย ไม่ใช่กลิ่นของเธอ
“นายไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นมาแล้วเหรอ?”
หลีเหยากระชากเนกไทของเขา ดวงตาเย็นเยียบลงฉับพลัน แฝงแววโกรธแค้นจากการถูกหักหลังอยู่เล็กน้อย
แววตาลู่เช่อวูบไหว เขาโน้มเข้าใกล้หลีเหยา พยายามจูบริมฝีปากแดงฉ่ำของเธอ “เป็นไปได้ยังไง
อย่าหาเรื่องน่า รีบหน่อย ฉันยังต้องลงไปข้างล่าง...”
“เพียะ!” หลีเหยาตบเขากลับไปฉาดหนึ่งจนศีรษะหันไปด้านข้าง จากนั้นรีบลงจากตัวเขาแล้วเดินโซเซออกไป
เธอเป็นปีศาจเสน่หา ไม่มีทางรอดพ้นจมูกของเธอไปได้ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นแบบไหน
เธอเป็นปีศาจเสน่หาที่รักความสะอาด เลือกลู่เช่อก็เพราะเขารักษาตัวดีมาตลอด ไม่เจ้าชู้ ไม่สำส่อน
สุดท้าย... ก็เหมือนกันหมด
“หยุดนะ!” ลู่เช่อโกรธจัด เขากุมแก้มพลิกตัวลงจากเตียง ไม่สนใจจะสวมเสื้อผ้า คว้าตัวหลีเหยากลับมาแล้วลากไปทางเตียง “เธอเป็นคนขอฉันเอง ตอนนี้จะเอายังไง?
คิดจะเล่นกับฉันหรือไง?
คุณหนูหลี เธอแค่มีเงิน ไม่ได้แปลว่าเป็นจักรพรรดิที่ทุกคนต้องเชื่อฟังนะ!”
หลีเหยายกเท้าเตะหว่างขาเขาทันที จากนั้นรีบเปิดประตู เตรียมหนีออกไป
“จับเธอไว้!” ลู่เช่อกุมเป้ากางเกง นอนตาแทบถลนอยู่บนพื้น ตะโกนใส่บอดี้การ์ดที่หน้าประตู
หลีเหยาเห็นอย่างนั้นจึงวกกลับมา พยายามหนีออกทางหน้าต่าง
แต่สติของเธอเลือนราง ลืมไปเสียสนิทว่านี่คือชั้นสาม จึงพลาดพลัดตกลงไปในสระน้ำชั้นล่าง!
ข่าวยอดนิยมประจำวันนี้บนเครือข่ายดวงดาว
【พลเมืองหลีเอ็กซ์แห่งดาวอี33 ถูกชายที่คบหาทางออนไลน์หลอกเงิน 3 แสนล้านเหรียญดวงดาว หลังดาวน์โหลดแอปหาคู่ได้เพียงหนึ่งเดือน รัฐบาลสหพันธ์ขอเตือนพลเมืองทุกคนอย่างจริงจังว่าอย่าคบหาทางออนไลน์ โปรดเลือกแพลตฟอร์มจับคู่ที่ถูกต้องตามกฎหมายของสหพันธ์ ไม่ต้องเสียเงินแม้แต่เหรียญเดียวโดยเปล่าประโยชน์!】
“ฮ่า ๆ ฉันอ่านไม่ผิดใช่ไหม นี่เป็นผู้หญิงคนแรกหรือเปล่าที่ถูกผู้ชายหลอกเงิน?” พลเมืองเอ
“ผู้หญิงคนนี้ขี้เหร่ขนาดไหนกัน ถึงไม่กล้าหาผู้ชายในชีวิตจริง! ตั้งสามแสนล้าน ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่” พลเมืองบี
“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ผู้หญิงจากตระกูลใหญ่คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอก หรือว่ากู้เงินมาคบออนไลน์กันนะ
ฮ่า ๆ ๆ” พลเมืองซี
“เดี๋ยวฉันไปสืบดูเองว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!” พลเมืองดี
“ขอรอตรงนี้ด้วย ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” พลเมืองเอฟ
“รอด้วย +1”
......ขณะที่ชาวเน็ตกำลังแห่กันคึกคัก ข่าวยอดนิยมอีกหัวข้อก็ถูกดันขึ้นมา
【ดาวอี33 เผ่าปีศาจเสน่หาขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า หลีเหยา ผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเผ่า ถูกเนรเทศไปยังดาวเอ็กซ์99 เนื่องจากยักยอกทรัพย์สินจำนวนมหาศาลของตระกูล
หนี้สินที่เธอก่อขึ้นให้เธอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว เผ่าปีศาจเสน่หาไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป!】
พอชาวเน็ตเห็นก็รีบตั้งกระทู้ตามข่าวทันที
“ฮ่า ๆ ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงจากเผ่าปีศาจเสน่หานี่เอง แบบนี้ก็เข้าใจแล้ว”
“ตลกจริง ไม่ต้องสืบแล้ว ที่แท้ก็คนนี้เอง
ฉันไปดูบัตรนักเรียนของเธอมาแล้ว ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่ ตอนนี้ยังแบกหนี้ก้อนโตสามแสนล้านอีกด้วย สงสัยคงได้แก่ตายอย่างโดดเดี่ยวบนดาวห่างไกลแน่”
“ไม่ยุติธรรมเลย เผ่าปีศาจเสน่หาขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงขี้เหร่ ผู้ชายหล่อ เธอก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
“คนข้างบนพูดแบบนี้แล้วจะมีผู้หญิงมาจีบไหม? ไม่ยุติธรรม... ไม่ยุติธรรมตรงไหน ผู้หญิงเผ่าปีศาจเสน่หาแม้จะขี้เหร่ แต่ค่าการตั้งครรภ์สูงนะ ถ้าเธอไม่แบกหนี้ พอถึงวันบรรลุนิติภาวะก็ยังจับคู่กับคู่ครองได้ แต่ตอนนี้น่ะเหรอ... ก่อกรรมอะไรไว้ก็รับผลเอง!”
“เดี๋ยวก่อน พวกเธออย่าเพิ่งเถียงกัน ดูสิว่าฉันสืบอะไรเจอ
ก่อนที่พ่อของผู้หญิงคนนี้จะเสียชีวิตในสนามรบ เขาหมั้นหมายเธอไว้กับผู้ชายถึงหกคน ได้แก่ ม่อเสวี่ยอิ่ง บุตรชายคนโตของเผ่าเทียนหลาง ผู้มีพลังวิเศษธาตุลมขั้นที่ 11, เนี่ยจ้าน พันเอกแห่งกองทัพที่สามของสหพันธ์ ผู้มีพลังวิเศษธาตุสายฟ้าขั้นที่ 10, อวี่อี้ มนุษย์สัตว์ขั้นที่ 9 แห่งเผ่าชิงหลวน ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ภาควิชาปรุงยาแห่งมหาวิทยาลัยสหพันธ์อันดับหนึ่ง, หลงเอ้อ องค์ชายสิบสามแห่งเผ่ามังกร ผู้มีพลังวิเศษธาตุน้ำแข็งขั้นที่ 10, เซ่อเอ่อร์ข่ายอัน รองผู้บัญชาการกองเรือเทียนสั่วของสหพันธ์ ผู้มีพลังวิเศษธาตุดินขั้นที่ 11 และเจ้าของบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพพันธุกรรมหลัวหลาน หลัวเก๋อเอ้า ซึ่งไม่ทราบระดับ!
ทรัพย์สินของคนไหนคนหนึ่งในรายชื่อนี้ก็พอให้หลีเหยาชำระหนี้ได้แล้ว”
“อ๊าก เทพอสูร นี่มันไม่ยุติธรรมเลย ฉันจะประท้วงแล้วนะ”
“ฉันก็จะประท้วง เทพอสูร นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอมีสิทธิ์อะไร ทำไมถึงเป็นเธอ!”
“จะเถียงอะไรกันนักหนา พ่อของหลีเหยาเป็นนายพลตรีแห่งกองทัพที่หนึ่งของสหพันธ์ ตอนนั้นเขาตายในสนามรบเพื่อกำจัดเผ่าแมลง หลีเหยาได้รับผลดีจากพ่อของตัวเองก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ
เธอแค่ถูกหลอก ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไรสักหน่อย”
......
ร้อน!
ร้อนเหลือเกิน!
ทำไมเพิ่งเริ่มฝึกวิชา ผลข้างเคียงก็เกิดขึ้นแล้วล่ะ
หลีเหยาสวมกระโปรงยาวสีน้ำตาลเข้ม รองเท้าบูตหนังเก่า ๆ ก้าวเดินโซเซไปมาในป่าราวกับแมลงวันที่บินไร้ทิศทาง ภาพรอบข้างซ้อนทับกันจนพร่าเลือน
เธอดึงคอเสื้อไปมา แก้มกลมทั้งสองข้างแดงก่ำเพราะผลข้างเคียงจากวิชา กระบนปลายจมูกยิ่งเห็นชัดขึ้น
เธอจำได้ว่ามีทะเลสาบอยู่ทางซ้ายของป่า ทำไมยังไปไม่ถึงอีกนะ?
หลังเดินมาไม่รู้ไกลแค่ไหน ในที่สุดหลีเหยาก็มองเห็นทะเลสาบสีเขียวมรกต ดวงตาสีเขียวเข้มเผยแววยินดีขึ้นมา
ดาวรกร้างอยู่ห่างไกล ร่องรอยสัตว์มีน้อย ที่นี่เป็นทะเลสาบน้ำจืด ไม่มีสัตว์ดุร้ายอยู่ หลีเหยาไม่มีเวลาคิดมาก รีบถอดกระโปรงแล้วกระโจนลงน้ำทันที
ผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ
แสงแดดส่องลงบนใบหน้าเรียบเฉยของหลีเหยา หยดน้ำไหลลงตามสันจมูกโด่ง ผมยาวหยักศกสีน้ำตาลแดงนุ่มสลวยพองฟูแผ่คลุมแผ่นหลัง ลำคอระหงเปลือยเปล่า เนินอกเย้ายวน ร่องอกลึกชวนหลงใหล ราวกับเป็นดอกไม้แสนงามเพียงหนึ่งเดียวที่ผลิบานอยู่บนผิวน้ำ
ยังร้อนอยู่เลย
น้ำในทะเลสาบกลับเป็นน้ำอุ่น หลีเหยากัดฟันอย่างจนคำพูด
เธอยกมือขึ้นดูสมองกล ยาระงับอาการยังอยู่ระหว่างขนส่ง ต้องรอถึงคืนนี้กว่าจะมาถึง
นี่เธอต้องแช่อยู่ในน้ำจนฟ้ามืดเลยหรือไง
ทรมานเหลือเกิน
หลีเหยามองไปรอบตัวที่เงียบสงัด อยากให้มีผู้ชายโผล่มาตรงหน้าเสียเดี๋ยวนี้ จะได้เอามาเป็นที่ระบาย ต่อให้หน้าตาขี้เหร่หน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ยังไม่มีคู่ครองก็พอ
ครืน!
ลำแสงสายหนึ่งฉีกผ่านหลังคาฟ้า ยานรบขนาดเล็กที่มีควันดำพวยพุ่งพุ่งตรงลงมาชนผิวน้ำ หลีเหยาไม่มีเวลาวิเคราะห์ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะโดนชนมากแค่ไหน ยานรบก็ร่วงลงสู่ทะเลสาบแล้ว สาดน้ำกระเซ็นเป็นระลอก!