ราตรีค่อย ๆ โรยตัวลง
เย่หยุนถังไม่สนคำห้ามของเซียวหลิ่น เธอกอดเขาไว้แน่นแล้วฝืนหลับไปพร้อมกัน
เมื่อได้กลิ่นอายคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้าไปจากตัวเขา พลันนึกถึงพิษในร่างกายที่เริ่มกำเริบ และเขาเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือน หัวใจเธอก็ราวกับถูกมีดกรีด
เธอฝืนกลั้นความแสบจมูก ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลอีก
ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เธอก็จะอยู่เคียงข้างเขาจนถึงที่สุด
เธอต้องเข้มแข็ง จะร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าเขาอีกไม่ได้
ช่วงนี้เธอคงเหนื่อยล้ามากเกินไป เพียงซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาได้ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับ
แต่ชายที่ถูกเธอกอดไว้กลับไม่มีทีท่าว่าจะง่วงแม้แต่น้อย
อาศัยแสงสลัวสีเหลืองจากโคมติดผนัง เขามองหญิงสาวในอ้อมแขน
บางทีพรุ่งนี้เช้าพอตื่นขึ้นมา เขาอาจตกอยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง
มีเพียงเวลานี้เท่านั้นที่เขากล้ามองเธออย่างไม่ต้องยับยั้ง
แววตาดำลึก ราวกับต้องการสลักภาพของเธอไว้ในส่วนลึกของกระดูก
วันรุ่งขึ้น
เย่หยุนถังตื่นแต่เช้า
เธอลืมตาขึ้น แล้วหันไปมองชายข้างกายตามสัญชาตญาณ
แก้มของเขาซูบตอบลงไปมาก เส้นหน้าคมเข้มขึ้นทุกที
หัวใจเธอเหมือนมีบางอย่างอุดตัน ทั้งฝาดทั้งขื่น
เธอยื่นนิ้วออกไปหมายจะลูบใบหน้าเขา แต่เขากลับลืมตาขึ้นเสียก่อน สายตาของทั้งคู่สบกัน
ลูกกระเดือกเขาขยับเล็กน้อย “เดี๋ยวพี่ใหญ่จะมา เราออกไปกินข้าวด้วยกัน”
เย่หยุนถังยกมือโบกตรงหน้าเขา “ตอนนี้คุณมองเห็นฉันไหม?”
เขาส่ายหน้า “ไม่เห็น”
เย่หยุนถังประคองเขาลุกจากเตียง “ฉันพาคุณไปล้างหน้าแปรงฟัน”
หลังจากทั้งคู่ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เย่หยุนถังก็ลงไปทำอาหารเช้าให้ทั้งสองคน
กินอาหารเช้าเสร็จได้ไม่นาน เซียวอี้ก็พาหมอมาถึง
หมอตรวจเซียวหลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “อาการไม่น่าไว้วางใจ”
สีหน้าของเซียวอี้เคร่งขรึม
“พี่ใหญ่ คนที่ผมให้พี่นัดไว้ นัดได้หรือยัง?” เซียวหลิ่นถาม
เซียวอี้เหลือบมองเย่หยุนถังด้วยแววตาซับซ้อน แล้วลดเสียงลง “นายจะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่”
เขารู้จักนิสัยของเย่หยุนถังดีเกินไป หากเธอรู้ความจริง คงยอมรับความจริงอันโหดร้ายที่เขากำลังจะจากโลกนี้ไปไม่ได้แน่
ต่อจากนี้เธอจะทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต และติดอยู่ในเงามืดจากการสูญเสียเขา