มีเพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนเดินออกมาจากสถานีตำรวจ และบังเอิญเห็นภาพตรงหน้าเข้า
พวกเธอไม่ทันสังเกตเซียวหลิ่นที่อยู่ด้านหลัง จึงพากันพูดคุยอย่างตื่นเต้น
“ว้าว นั่นหมอนิติเวชเชินไม่ใช่เหรอ? เขามารอรับนิติเวชเย่ของเราโดยเฉพาะเลยหรือ?”
“หนุ่มหล่อสาวสวย สองคนนี้ยืนด้วยกันแล้วเข้ากันสุด ๆ! งานจับคู่คราวก่อน ฉันก็สังเกตแล้วว่าหมอนิติเวชเชินใส่ใจนิติเวชเย่ของเราเป็นพิเศษ คอยดูแลทุกเรื่อง ทั้งอ่อนโยนทั้งเอาใจใส่จริง ๆ”
“นิติเวชเย่เคยผ่านชีวิตแต่งงานที่ไม่ราบรื่นมา ถ้าเธอจะแต่งงานอีกครั้ง ก็คงเลือกหมอนิติเวชเชินเป็นอันดับแรกแน่”
“แน่นอนอยู่แล้ว หมอนิติเวชเชินหน้าตาหล่อเหลา ดูสง่างาม แถมยังอ่อนโยนเอาใจใส่ ผู้หญิงคนไหนจะไม่ชอบล่ะ? ยังไงฉันก็คิดว่าในทีมเราไม่มีผู้ชายคนไหนเทียบหมอนิติเวชเชินได้”
“แต่ฉันว่าสารวัตรเซียวของสถานีเราก็หล่อเหมือนกันนะ”
“หล่อก็จริง แต่บุคลิกเย็นชา มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่รู้จักเอาใจผู้หญิง คบกับเขาคงไม่มีสีสันอะไรหรอก ยังไงหมอนิติเวชเชินก็ดีกว่า ดูสุภาพสง่างาม แถมยังเป็นผู้ชายที่รู้จักเอาใจใส่คนอื่น”
“ใช่ ๆ สาวน้อยที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องราวอะไรมากมายอาจจะชอบผู้ชายแบบหัวหน้าเซียว แต่ผู้หญิงที่ผ่านชีวิตแต่งงานและเคยเจ็บปวดมาแล้ว ต้องชอบผู้ชายแบบหมอนิติเวชเชินแน่”
เพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนคุยกันไปคุยกันมา ในที่สุดก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คล้ายมีสายตาคมกริบเย็นเยียบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องพวกเธอจากด้านหลัง
พอหันกลับไป พวกเธอก็สบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำของเซียวหลิ่น