เพราะขาเมื่อยจนทนไม่ไหว เย่หยุนถังจึงไม่ได้ออกจากโรงแรมในคืนนั้น
กว่าจะเรียกรถกลับบ้านก็วันรุ่งขึ้น
เมื่อวานเธอเพิ่งไปรับใบหย่ากับฟู่สือหลี่มา ยังไม่ได้ย้ายออกจากเรือนหอของทั้งคู่
ฟู่สือหลี่ในฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฟู่ และเป็นฝ่ายผิด หย่าขาดกันจึงจ่ายค่าชดเชยให้เธอไม่น้อย
เรือนหอแบบดูเพล็กซ์เกือบสามร้อยตารางเมตรนี้ เธอไม่เอา
เธอกับฟู่สือหลี่แต่งงานกันสองปี ทุกอย่างในเรือนหอ ล้วนถูกตกแต่งด้วยสองมือของเธอ
ครั้งหนึ่ง เธอเคยเต็มเปี่ยมด้วยหัวใจที่จริงใจ คิดว่าที่นี่คืออ้อมกอดแห่งความสุขที่สุดของเธอ
แต่สิ่งที่ได้กลับมา คือการทรยศที่เย็นชาไร้เยื่อใยของเขา
เย่หยุนถังไม่มีวันลืม คืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อน
เขากลับมาอย่างเมามาย เธอประคองเขานอนลงบนเตียง
เธอพบรอยลิปสติกสีแดง ที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขา และเส้นผมยาวตรงสีดำของผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอยังจำได้ชัดเจน หลังจากเห็นสิ่งเหล่านั้น ร่างกายเธอสั่นไปทั้งตัว โลกหมุนติ้ว ไม่อาจสงบใจได้เป็นเวลานาน
เธอไปดูมือถือของเขา แต่กลับพบว่าเขาแอบเปลี่ยนรหัสล็อคหน้าจอ
ทั้งที่เมื่อก่อน รหัสมือถือของเขา ล้วนใช้วันเกิดของเธอ
คืนนั้น เธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
หลังจากเขาตื่นขึ้นมา เธอไม่ได้ทะเลาะกับเขา ใช้ชีวิตกับเขาเหมือนเดิม
เธอเริ่มรวบรวมหลักฐาน
ภายในสามเดือน เธอสืบจนรู้ว่าเขาแอบคบใคร
คือเลขาสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในบริษัทของเขา
หน้าตาหวานใส พูดจาอ่อนหวานนุ่มนวล
ทั้งคู่แอบมีสัมพันธ์กันในรถ เธอแอบเอากล้องติดรถยนต์มา
จากนั้นจึงรู้ว่าเลขาสาวยังมีคู่หมั้นชื่อ เซียวหลิง
เธอเคยเห็นเซียวหลิงมารับไป่ชูเหวยที่หน้าตึกบริษัทฟู่
รูปร่าง หน้าตา นิสัย ดีหมดทุกด้าน
เพียงแต่ขับรถออฟโรดราคาประมาณหนึ่งแสน ไป่ชูเหวยขึ้นรถด้วยสายตาที่รังเกียจเต็มเปี่ยม
ไป่ชูเหวยตั้งแต่มาอยู่กับฟู่สือหลี่ ก็มีแต่ของแบรนด์เนมทั้งตัว เข้าออกร้านอาหารหรู มีรถหรูรับส่ง
ย่อมดูถูกคู่หมั้นที่จนเนื้อจนตัวนั่น
เธอแอบตามไป
ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เธอได้ยินไป่ชูเหวยบอกเลิกกับผู้ชาย
เธอคิดว่าผู้ชายจะซักถามอย่างบ้าคลั่ง หรือไม่ก็อ้อนวอนอย่างน่าสมเพช ไม่คิดเลยว่าเขาจะเพียงแค่มองไป่ชูเหวยอย่างเรียบเฉย แล้วพยักหน้าอย่างเงียบเชียบ
กลับกลายเป็นไป่ชูเหวยที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เธอถามผู้ชายว่าเขาเคยชอบเธอบ้างไหม?
แต่ผู้ชายก็ยังนิ่งเงียบ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ราวกับคำถามของไป่ชูเหวยไม่เกี่ยวกับเขา
ทั้งตัวเย็นชาจนเกือบจะโหดร้าย
วินาทีนั้น เย่หยุนถังเกือบจะเห็นใจไป่ชูเหวยขึ้นมาเล็กน้อย
การอยู่กับผู้ชายที่เหมือนก้อนน้ำแข็งแบบนั้น ใครๆ ก็ทนไม่ไหว
เย่หยุนถังนึกถึงเมื่อคืนที่ผู้ชายหลั่งเหงื่อราวกับฝน แทบไม่อาจโยงเขาเข้ากับผู้ชายเย็นชาคนนั้นได้เลย
สมกับเป็นผู้ชาย บนเตียงล้วนแต่ลามก
เย่หยุนถังเดินเข้าห้องนอน หยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกมา
เก็บของได้ใกล้เสร็จแล้ว ฟู่สือหลี่กลับมา
ฟู่สือหลี่ใส่สูท ผูกไท หล่อเหลาสง่างาม อ่อนโยนมีมารยาท
ก่อนหน้านี้เย่หยุนถังก็ถูกภาพลักษณ์ชายหนุ่มแสนดีของเขาหลอกนี่แหละ
"เมีย..."
เย่หยุนถังกวาดตามองฟู่สือหลี่อย่างดุดัน "สามีเก่าเอ๊ย เราหย่ากันแล้วนะ อย่าเรียกฉันว่าเมียอีก"
ฟู่สือหลี่มองเย่หยุนถังด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ที่จริงฉันก็ไม่อยากทรยศเธอหรอก แต่แต่งงานกันมาสองปี เธอก็ไม่ยอมมีลูก พ่อฉันมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอก ถ้าปล่อยให้ลูกนอกสมรสคลอดเป็นหลานชายคนโตของตระกูลฟู่ก่อน ตำแหน่งของฉันก็ไม่แน่ว่าจะสั่นคลอน"
เย่หยุนถังหัวเราะเย็น "หนอนไม่เคยคิดว่าตัวสกปรก หนูก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองขโมย ผู้ชายเส็งเคร็งก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเลว หยุดแสดงละครลึกซึ้งต่อหน้าฉันเถอะ ฉันไม่มีความสามารถจะมอบตุ๊กตาเล็กออสการ์ให้เธอหรอก"
ฟู่สือหลี่ขมวดคิ้วแน่น "หยุนถัง นิสัยเธอนี่หยิ่งยโสและแข็งกร้าวเกินไปแล้ว ผู้หญิงควรจะอ่อนหวานกว่านี้นะ"
เย่หยุนถังเป็นนิติเวช ฟู่สือหลี่ไม่ชอบอาชีพนี้ของเธอ
ต้องคลุกคลีกับศพเย็นเฉียบทั้งวัน เขาเห็นว่าเป็นเสนียดอัปมงคล
เขาเคยให้เธอเข้าทำงานที่บริษัทฟู่กรุ๊ป แต่เธอบอกว่าเธอชอบงานของเธอ อย่าไปก้าวก่ายเธอ
ทั้งคู่เคยทะเลาะกันหลายครั้งเพราะเรื่องนี้ บางทีรอยร้าวอาจฝังลึกมานานแล้ว
ไป่ชูเหวยไม่เหมือนกับเย่หยุนถัง นิสัยอ่อนหวานอ่อนโยน พูดจานุ่มนวล ชื่นชมหลงใหลในตัวเขา ทุกอย่างคล้อยตามเขา
"หยุนถัง นิสัยเธอแบบนี้ ต่อไปคงไม่มีผู้ชายมาชอบหรอก"
เย่หยุนถังชำเลืองมองฟู่สือหลี่ "เธอกินดีดีทีไปแล้วหรือไง ทำไมสมองถึงเตลิดเหมือนคนป่วย? ฉันหย่าแล้ว ทั้งสวย ทั้งรวย ยังมีงาน แล้วทำไมต้องให้ผู้ชายมาชอบ? อยากได้ผู้ชายเมื่อไหร่ ก็เสียเงินหานายแบบข้างนอกสักคนสิ ได้ทั้งความสุข ได้ทั้งคุณค่าทางใจให้ตัวเอง ฉันคงไม่โง่ถึงขั้นเข้าไปในหลุมศพของการแต่งงานหรอก"
ฟู่สือหลี่มองเย่หยุนถังที่ปากกล้าเหมือนเป็นเม่น ขมับของเขาเต้นตุบๆ "ฉันรู้ว่าเธอยังเสียใจ..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเย่หยุนถังสะบัดผมยาวข้างลำคอออก
บนผิวขาวนวล ปรากฏรอยแดงเข้มจากการขบเม้ม
ฟู่สือหลี่เห็นก็รู้ว่ามันคืออะไร
รูม่านตาของเขาหรี่ลง ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ฝ่ามือใหญ่กดลงบนบ่าบางของเย่หยุนถัง "เมื่อคืนเธอออกไปหาเสือผู้ชายข้างนอกหรือ?"
เย่หยุนถังปัดมือใหญ่ของฟู่สือหลี่ออก
เธอแย้มริมฝีปากแดงเบาๆ "เสือผู้ชายอะไรกัน? ฉันเป็นเศรษฐีนีโสดเดี๋ยวนี้แล้วนะ จะออกไปหาผู้ชายเชื่อฟังสักคนมาให้ตัวเองมีความสุข แปลกตรงไหน?"
เธอหรี่ตามองสีหน้าของฟู่สือหลี่ที่อึมครึมขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา "โอ๊ย เมื่อคืนฉันถึงได้รู้สึกถึงความสุขของการเป็นแม่คนรวยเลยล่ะ เขาน่ะ ดีกว่าเธอตั้งเยอะ รูปร่างดีจนระเบิด แถมยังอึดอีก เมื่อคืนฉันเหมือนภูติสวรรค์ยังไงยังงั้นเลยนะ!"
ใบหน้าของฟู่สือหลี่เปลี่ยนเป็นสีม่วงราวกับตับหมูด้วยความโกรธ กำหมัดเสียงดังกรอบแกรบ
"เย่หยุนถัง เธอนี่ไม่อาย..."
เพียะ!
เย่หยุนถังยกมือตบหน้าฟู่สือหลี่ไปหนึ่งฉาด
ฝ่ามือนี้ เธออยากตบมาตั้งนานแล้ว
"ใครกันแน่ที่ไม่อาย? ฟู่สือหลี่ แม่งเอ๊ย เธอบ่นอีกคำเดียว วีดีโอตอนเธอแอบมีชู้กับไป่ชูเหวยตอนแต่งงาน ฉันจะส่งให้ฟู่จิ่งโจวเลย"
ฟู่จิ่งโจวคือลูกนอกสมรสที่อยู่นอกบ้านของพ่อฟู่ ตอนนี้ถูกยอมรับเข้าตระกูลฟู่แล้ว กำลังแข่งกับฟู่สือหลี่
ถ้าวีดีโอที่ฟู่สือหลี่นอกใจระหว่างสมรสถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของเขาจะเสียหาย ตำแหน่งในฟู่กรุ๊ปก็อาจสั่นคลอน
ฟู่สือหลี่ลูบใบหน้าที่ถูกเย่หยุนถังตบจนบวม เขากัดฟันกรามแน่น "หยุนถัง ฉันเคยบอกแล้วว่า ถ้าเธอยอมรับเด็กที่ไป่ชูเหวยให้กำเนิด เธอก็ยังเป็นภรรยาฟู่ของฉัน เป็นเธอเองที่หยิ่งเกินไปไม่ยอมรับ..."
เย่หยุนถังยกมือขัดจังหวะฟู่สือหลี่ "เธอพอแล้ว อย่ามายี้ใส่ฉันเลย นี่ยุคไหนแล้ว เธอยังคิดจะจดทะเบียนลูกของเมียน้อยให้เป็นของภรรยาเอกอีกนะ สมองเธอคงถูกผีดูดกินไปแล้วล่ะ! เอาเถอะ ฉันก็ไม่อยากบ่นกับผู้ชายน่ารังเกียจแบบนี้อีกแล้ว ขอให้เธอกับอีน้องสามสลักแน่น อย่าออกไปทำร้ายใครอีกเลย ต่อไปมีลูกชายก็ให้ไม่มีรูตูด!"
"เย่หยุนถัง เธอบ้าไปแล้ว!"
เย่หยุนถังกระพริบตา "ซาชิบุริ～ซาชิบุริ ดานา～"
ฟู่สือหลี่ไม่รู้ว่าเย่หยุนถังงึมงำพูดอะไร แต่ได้ยินน้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นบ้าง สีหน้าที่ไม่น่ามองคลายลงเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเย่หยุนถังเปลี่ยนมาเป็นทำนองภาษาถิ่นทันที "หย่าดี! หย่าวิเศษ! โยนไอ้เส็งเคร็งทิ้งไปไร้กังวล! ชีวิตโสดนี่ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!"
เมื่อเห็นสีหน้าคล้ายคนได้ดีของเธอ ฟู่สือหลี่เกือบกระอักเลือดออกมา