หลังจากเสร็จกิจ เย่หยุนถังนอนคว่ำบนเตียง ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ
บุรุษยื่นแขนยาวออกมา จากด้านหลังโอบรั้งนางเข้ามากอด
ดวงตาสีดำขลับของเขาจับจ้องมองนาง “ข้าเอาเรื่องหรือไม่เอาเรื่อง?”
เย่หยุนถังรู้สึกขบขันเล็กน้อย
ดูท่าแล้ว จะพูดต่อหน้าบุรุษว่าเขาไม่เอาเรื่องไม่ได้จริง ๆ
เย่หยุนถังกวาดตามองกล้ามอกกำยำแข็งแกร่งของฝ่ายชาย ปลายคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย “ดูท่าไป่ชูเหวยจะพลาดชายหนุ่มผู้ล้ำค่าไปเสียแล้ว”
เหนือความคาดหมาย นางกับเซียวหลิงเข้ากันได้ดีบนเตียง
นี่ยังเป็นครั้งแรกที่นางมีประสบการณ์เช่นนี้
ริมฝีปากแดงระเรื่อของนางคลี่ยิ้ม “ไม่เลวเลย กำลังเอวดีทีเดียว”
เซียวหลิงก้มศีรษะ ต้องการจูบริมฝีปากแดงของหญิงสาว แต่กลับถูกนางยกมือขึ้นมากั้นไว้
“ครั้งเดียวก็พอแล้ว ต่อไปพวกเราก็เหมือนคนแปลกหน้ากันเถอะ”
ดวงตาสีดำของเซียวหลิงหรี่ลงฉับพลัน เค้าโครงใบหน้าตึงเครียด “หมายความว่ายังไง?”
นอนด้วยแล้วทิ้งงั้นหรือ?
เย่หยุนถังจ้องมองดวงตาของบุรุษตรง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมีเสน่ห์เย้ายวนนับพันแบบ “ไม่อย่างนั้นล่ะ? ต่อไปเป็นเพื่อนนอนด้วยกัน ถ้าเจ้ายินยอม ข้าก็ไม่รังเกียจ”
ปลายนิ้วเรียวบางขาวผ่องของนาง ลูบไล้จากอกกำยำแข็งแกร่งของบุรุษ ลงมาถึงกล้ามท้องที่แบ่งเป็นลอนชัดเจน
กำลังจะเคลื่อนต่ำต่อไป ปลายนิ้วกลับถูกมือใหญ่ของบุรุษกำแน่นไว้
เขาก้มศีรษะ ริมฝีปากบางสีเลือดหมูอมชมพูคาบติ่งหูของนางไว้ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า “ไม่ต้องการให้ข้ารับผิดชอบหรือ?”
กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นและทรงพลังดุจตาข่ายผืนใหญ่ห่อหุ้มเย่หยุนถังไว้
นางมองเส้นเลือดสีเขียวที่ปูดขึ้นตามลำคอของบุรุษอย่างชัดเจน มีหยาดเหงื่อหลายหยดไหลรินตามกรามที่เฉียบคมและผอมบางของเขา ค่อย ๆ หยดลงสู่อก
แสนจะเย้ายวนใจยิ่งนัก
บุรุษที่เปื้อนไปด้วยเสน่หา ยิ่งลุ่มหลงน่ามองมากขึ้น
เย่หยุนถังยกเท้าเรียวขาวขึ้น กระทืบเบา ๆ ลงบนต้นขาแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามของบุรุษ “เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร? แต่งงานกับข้าหรือ?”
ไม่มีบุรุษคนไหน จะแต่งงานกับสตรีที่เพิ่งหย่าร้างหรอกกระมัง?
นางนึกว่าหลังจากที่นางถามคำถามนี้ออกไป บุรุษจะเยาะเย้ยนางสักสองสามประโยค
คาดไม่ถึงว่าหลังจากเขาเงียบไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่หยาบสากลูบไล้ริมฝีปากแดงบอบบางของนาง ดวงตาสีดำดุจหุบเหวลึกจับจ้องนางไว้แน่น “ถ้าเจ้ากล้าแต่ง ข้าก็กล้าแต่ง”
เย่หยุนถังชะงักไปเล็กน้อย
หลังจากตั้งสติได้แล้ว เท้าที่นางเหยียบอยู่บนต้นขาของบุรุษก็ออกแรงถีบเขาไปเต็มแรง
“ล้อกันเล่นหรือ? ข้าแต่งงานครั้งเดียวก็พอแล้ว ชาตินี้ไม่คิดจะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์อีก”
นางหรี่ตาคู่สวยมองบุรุษที่มีเค้าโครงหน้าคมคายเส้นชัด “ชายหญิงที่บรรลุนิติภาวะ ความสัมพันธ์ชั่วคืนเป็นเรื่องปกติ เจ้าคงไม่ใช่พวกเล่นไม่ได้หรอกนะ?”
เซียวหลิงจ้องมองริมฝีปากแดงที่หุบและอ้าออกของสตรีอยู่สองสามวิ เขาแน่ใจแล้วว่านางเพียงแค่เล่น ๆ จึงไม่พูดอะไรต่อ
เขาลุกขึ้นจากเตียง เก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น สวมใส่ทีละชิ้น
ขณะที่เขากำลังคาดเข็มขัดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้น
เย่หยุนถังเห็นชื่อสายเรียกเข้า
ไป่ชูเหวย
ริมฝีปากแดงของนางคลิกลิ้นเบา ๆ
เขาถึงกับยังเก็บเบอร์โทรศัพท์ของไป่ชูเหวยไว้อีก
ดูท่าความรู้สึกจะลึกซึ้งทีเดียวนะ
หลังจากที่นางไปรับใบหย่ากับฟู่สือหลี่ในวันนี้ นางก็ลบวิธีการติดต่อทั้งหมดของเขาทิ้งโดยตรงอย่างหมดจด
ของอัปมงคล นางไม่คิดจะมองอีกเลยสักนิด
เซียวหลิงกำลังจะไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียง ทันใดนั้นก็มีมือเล็กเรียวบางขาวผ่องมือหนึ่ง หยิบฉวยไปก่อนหนึ่งก้าว
เย่หยุนถังต่อหน้าต่อตาเซียวหลิง กดรับสาย
และเปิดลำโพงสนทนา
ไป่ชูเหวยที่อยู่อีกปลายสายนึกว่าเซียวหลิงเป็นผู้รับสายด้วยตนเอง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เซียวหลิง ข้าท้องกับลูกของพี่ชายสือหลี่แล้ว เขาตกลงจะแต่งงานกับข้า ข้าหวังว่าเมื่อท่านเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ จะไปบอกกล่าวกับคนในครอบครัวให้ชัดเจน อย่าได้ทำลายชื่อเสียงของข้า”
ท้องแล้ว? (คุณกำลังตั้งครรภ์?)
รวดเร็วเสียจริงนะ
หวนนึกถึงตอนที่ฟู่สือหลี่เคยให้คำสัญญาหวานซึ้งกับนาง ในใจของเย่หยุนถังก็เกิดความเจ็บปวดแหลมคมวาบขึ้นมา
ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรใส่ใจแล้ว แต่จิตใจก็ยังควบคุมไม่ได้อยู่บ้าง
นางรู้ดีว่า ตนเองจะต้องใช้เวลาในการเยียวยาบาดแผลในใจให้หายสนิท
“เซียวหลิง ท่านได้ยินหรือไม่...”
ยังไม่ทันที่ไป่ชูเหวยปลายสายจะพูดจบ จู่ ๆ เย่หยุนถังก็บีบเสียงขึ้นจมูก ครางอย่างยั่วยวนใจอย่างที่สุด “พี่อาหลิน เบามือหน่อยสิเจ้าคะ~”
ภายในห้อง เงียบงันไปชั่วขณะ
ไป่ชูเหวยตั้งสติได้ นางก็แผดเสียงขึ้น “เซียวหลิง ท่านอยู่กับใคร? ท่าน ท่าน ท่านไปหาผู้หญิงข้างนอกงั้นหรือ?”
ไป่ชูเหวยทั้งตกใจและยากที่จะเชื่อ
ครั้งหนึ่ง ตนเคยส่งตัวขึ้นเตียงเขา เขายังไม่ไหวติง อ้างว่ารอจนทั้งสองแต่งงานกันก่อนจึงค่อยเข้าหอ
หลังจากถูกเขาปฏิเสธหลายครั้ง มีครั้งหนึ่งนางยังวางยาเขาให้ด้วยซ้ำ
ในสถานการณ์เช่นนั้น เขาก็ยังไม่แตะต้องนาง
นางนึกว่าร่างกายเขามีปัญหา
แม้ว่าตอนนี้นางจะท้องกับบุรุษอื่น แต่ในใจของนาง เซียวหลิงก็ยังมีที่ยืน
นางยังไม่เคยได้ครอบครอง และก็ไม่อยากให้หญิงอื่นได้ไป
“เซียวหลิง ท่านอยู่กับนางจิ้งจอกตัวไหน?” อารมณ์ของไป่ชูเหวยค่อนข้างพลุ่งพล่าน
มุมปากของเย่หยุนถังคลี่ยิ้ม เอ่ยต่อด้วยเสียงบีบจมูกออดอ้อน “พี่อาหลิน ท่านสุดยอดไปเลยเจ้าค่ะ~”
สิ้นเสียง โทรศัพท์มือถือก็ถูกบุรุษแย่งไปจากมือนาง
เซียวหลิงปรายตามองเย่หยุนถังด้วยดวงตาสีดำหม่นลึกแวบหนึ่ง แล้วถือโทรศัพท์เดินออกจากห้องไป
เย่หยุนถังไม่รู้ว่าเซียวหลิงพูดอะไรกับไป่ชูเหวย นางไม่ใส่ใจ และไม่สนใจด้วย
นางเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นของตนเอง ขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้น
เซียวหลิงหลังจากรับโทรศัพท์เสร็จ ก็กลับเข้ามาในห้อง
เย่หยุนถังแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
นางมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงความเคร่งขรึมของบุรุษ นึกถึงที่ไป่ชูเหวยเคยพูดถึง ว่าฐานะที่บ้านของเขาไม่ดี นางจึงหยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
นางยื่นให้ฝ่ายชาย “สินค้ากับเงินตราไม่ติดค้างกัน ต่อไปเราสองคนต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน”
เซียวหลิงนั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างเรียวยาว สายตามองมาด้วยความเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม “เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร เป็ดหรือ?”
เย่หยุนถังยัดเงินใส่มือของบุรุษ “หนึ่งหมื่น ซื้อเจ้าสักครั้งน่าจะพอแล้วกระมัง?”
เมื่อมองสตรีที่พอสวมกระโปรงแล้วก็กลายเป็นใบหน้าเย็นชาไร้ความปรานี เซียวหลิงยื่นแขนยาวออกไป ฉุดนางเข้ามาในอ้อมกอดโดยตรง
เขาคีบคางนางขึ้น จูบนางอย่างดุดันและรุนแรง
......
หนนี้ เขาไม่มีความปรานีใด ๆ
เย่หยุนถังนอนฟุบบนโซฟาทั้งตัวมีแต่เหงื่อ
เครื่องสำอางบนใบหน้า หลุดลอกจนเละไม่เป็นทรงแล้ว
นางจ้องเขม็งด้วยความอับอายและโกรธเคืองไปยังบุรุษที่กำลังคาดเข็มขัด โยนหมอนอิงบนโซฟาใส่ร่างเขา
ฝ่ายชายไม่หลบ
รับหมอนอิงที่ปามาโดนตัวเขา เขาวางมันกลับลงบนโซฟา
เขาหยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ วางลงข้าง ๆ ปึกเงินสดที่นางวางไว้
“สินค้ากับเงินตราไม่ติดค้างกัน วางใจได้ ต่อไปไม่มีวันมายุ่งกับเจ้าแน่นอน”
เย่หยุนถังจ้องเขาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “เจ้าลูกผู้ชายตัวโต ทำไมใจคอถึงได้คับแคบเหมือนเมล็ดถั่วเขียว?”
ฝ่ายชายก้มศีรษะลง เกลี่ยปอยผมเปียกข้างแก้มนางไปไว้หลังใบหู ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยเบา ๆ “ลาก่อน”
เย่หยุนถังยกเท้าขึ้น ออกแรงถีบสุดแรงไปทางเขา “ไม่ต้องเจอกันอีก”
บุรุษจ้องมองนางอย่างล้ำลึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ จากไป
เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลง เย่หยุนถังก็โกรธจนแทบบ้า
ครั้งเมื่อครู่นี้ เขาทั้งดุดันทั้งป่าเถื่อน ไม่สนใจความรู้สึกของนางโดยสิ้นเชิง
ไอ้สารเลว!
เดรัจฉาน!
อย่าให้ข้าได้พบเขาอีกเลยดีที่สุด!
เย่หยุนถังเดินเข้าไปในห้องน้ำ ยืนอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัว
เมื่อเห็นร่องรอยบนร่างกาย ก็อดสบถในลำคอเบา ๆ ไม่ได้
เขาคงเป็นเปรตหิวเกิดใหม่สินะ!
อาบน้ำเสร็จ เย่หยุนถังก็พักผ่อนในโรงแรมชั่วครู่หนึ่ง
เสียงออดกริ่งประตูดังขึ้น
พนักงานส่งอาหารผู้หนึ่ง ยื่นถุงในมือส่งให้นาง
“คุณผู้หญิงครับ คุณเซียวให้ข้านำมาส่งให้ครับ”
เย่หยุนถังถือถุงเข้ามาในห้อง
ข้างในมีของกิน แล้วก็ยังมีกล่องยาทาอีกกล่องหนึ่ง
เมื่อเห็นสรรพคุณของยาทา ใบหูของเย่หยุนถังก็อดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ
คนใจแข็งที่ไม่รู้จักปรานีเช่นเขา ถึงกับจะคิดซื้อยานี่มาด้วย?
นับว่าเขายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง!