ลัวจื่อหลิ่นผู้รับบทโรมิโอเห็นจ้าวเจียซู่ยังไม่ลุกขึ้น ก็อดเตะเขาไม่ได้หนึ่งที “เป็นอะไรไป อย่าอินกับบทมากนัก รีบลุกขึ้นมาคำนับผู้ชมได้แล้ว”
แต่จ้าวเจียซู่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง
ลัวจื่อหลิ่นกำลังจะเตะจ้าวเจียซู่อีกครั้ง เสียงเตือนของเซียวหลิ่นก็ดังขึ้น “หยุด! ห้ามแตะต้องเขาอีก!”
เมื่อลัวจื่อหลิ่นเห็นเซียวหลิ่น ก็อดสะดุ้งตกใจไม่ได้
ลัวจื่อหลิ่นเป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กผู้ชายที่เคยรังแกเย่โม่ในตรอกเมื่อช่วงก่อนด้วย
เขารู้ว่าเซียวหลิ่นเป็นตำรวจ ทุกครั้งที่เห็นแววตาคมกริบราวกับมองทะลุผู้คนของเซียวหลิ่น เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
เย่หยุนถังสบตากับเซียวหลิ่น เมื่อเซียวหลิ่นพยักหน้าให้เธอ
เย่หยุนถังหยิบถุงมือและถุงคลุมรองเท้าแบบใช้แล้วทิ้งสำรองจากกระเป๋ามาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปยังจ้าวเจียซู่ที่ล้มอยู่
เธอแตะชีพจรบริเวณคอของจ้าวเจียซู่เบา ๆ ก่อน จากนั้นตรวจดูลมหายใจและเปิดเปลือกตาตรวจรูม่านตา แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเซียวหลิ่นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พร้อมส่ายหน้า “ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว”
มือของเซียวหลิ่นที่กำลังจะโทรเรียกรถพยาบาลชะงักกึก
จากนั้นเขาก็โทรศัพท์ไปยังหน่วยสืบสวนอาชญากรรม
ลัวจื่อหลิ่นเห็นภาพนั้นก็ถึงกับตาค้าง “จ้าวเจียซู่เป็นอะไรไป? พวกเราใช้มีดสั้นประกอบฉากนะ เขาคงไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?”
ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด
นักเรียนทั้งหลายพากันลุกขึ้นยืน พยายามหนีออกไป
เซียวหลิ่นรีบคว้าไมโครโฟน เดินไปยังขอบเวที แล้วกล่าวเสียงเข้ม “ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้! ผมคือเซียวหลิ่น หัวหน้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรมประจำเมือง!”