ลู่เสี่ยวหย่งไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซินเฉินเลย พอได้ยินคำว่า “อินเตอร์” ก็อดคิดไม่ได้ว่าที่นั่นคงหรูหราน่าดู
รถแล่นไปกว่ายี่สิบนาที ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินขนาดใหญ่ ซูหว่านจอดรถเสร็จก็พาลู่เสี่ยวหย่งขึ้นลิฟต์
พอประตูลิฟต์เปิด ลู่เสี่ยวหย่งก็ยืนอึ้ง
นี่มันห้างตรงไหนกัน เหมือนพระราชวังชัด ๆ
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศ แค่สูดเข้าไปก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา
ลู่เสี่ยวหย่งก้มมองเสื้อยืดที่ซักจนสีซีดกับกางเกงยีนส์ยับยู่บนตัวโดยไม่รู้ตัว แล้วพลันรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เอาเสียเลย
“พี่หว่าน ไม่งั้นเราไปที่อื่นกันเถอะ...” เขาเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
ซูหว่านหันกลับมามองเขา สายตาหยุดอยู่บนตัวเขาชั่วครู่
“ไม่ต้องเปลี่ยน ที่นี่แหละ”
พูดจบ เธอก็เดินตรงไปยังร้านเสื้อผ้าผู้ชายที่อยู่ไม่ไกล
ลู่เสี่ยวหย่งเกาหัวแล้วรีบเดินตามไป
ป้ายหน้าร้านมีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษ ลู่เสี่ยวหย่งไม่รู้จักสักตัว
พอเดินเข้าไปในร้าน พนักงานขายสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดทำงานกระโปรงเข้ารูปก็ยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับค่ะ”
ซูหว่านไม่พูดมาก ชี้ไปทางลู่เสี่ยวหย่งทันที “เลือกเสื้อผ้าให้เขาสักสองสามชุด เอาแบบเป็นทางการหน่อย แล้วก็มีแบบลำลองด้วย เลือกให้เหมาะกับรูปร่างเขา”
พนักงานขายมองลู่เสี่ยวหย่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย “แฟนคุณหุ่นดีมากเลยค่ะ ไหล่กว้าง เอวคอด เลือกเสื้อผ้าง่ายมาก”
เธอเข้าใจไปเองว่าลู่เสี่ยวหย่งเป็นแฟนของซูหว่าน
ใบหน้าซูหว่านขึ้นสีแดงจาง ๆ ท่าทางดูไม่เป็นธรรมชาตินัก
ลู่เสี่ยวหย่งเองก็อยากอธิบาย แต่กลัวพูดมากไปแล้วซูหว่านจะไม่พอใจ จึงไม่กล้าเอ่ยปาก
ไม่ถึงห้านาที พนักงานขายก็หอบเสื้อผ้ากองหนึ่งออกมา ข้างหลังยังมีพนักงานอีกสองคนตามมาด้วย ในมือห้อยไม้แขวนเสื้อเต็มไปหมด