ชุยหวยอินผลักไสชายผู้นี้ไม่ออก จึงได้แต่เงียบกริบอยู่ในอ้อมกอดของเขา
การได้อยู่ใกล้ชิดเช่นนี้ ครั้งสุดท้ายคือเมื่อเจ็ดปีก่อน
นับตั้งแต่นางรู้ว่าจูหวังเป่ยไม่ใช่ชายคนนั้น นางก็จินตนาการว่าบิดาของเยาเยาจะเป็นคนแบบไหนคน
เยาเยาหน้าตาดี ใบหน้าที่คล้ายนางก็งดงาม ใบหน้าที่ไม่คล้ายนางก็งดงาม หนำซ้ำยังคิดว่าบิดาของเยาเยาคงไม่ใช่คนหน้าตาอัปลักษณ์
เยาเยาฉลาดปราดเปรื่อง ฉลาดจนนางรู้สึกอยู่เสมอว่านางไม่คู่ควรจะเป็นมารดาของนาง นางเคยคิดว่าความฉลาดของเยาเยาอาจติดตัวมาจากบิดา บิดาของนางก็น่าจะฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก
แต่เมื่อมองดูตอนนี้ เขาถือว่ารูปงามสง่า อยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีผู้ใดในต้าโจวเทียบเทียมได้ แต่กลับดูไม่ค่อยฉลาดเลย
เขาจำคนผิด ถูกหยุนเซียงหลอกลวงมาโดยตลอด... กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ตัวว่าเขามีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง!
คนเช่นนี้จะเรียกว่าฉลาดได้อย่างไร?
ความฉลาดของเยาเยาน่าจะติดตัวมาจากนางต่างหาก
ชุยหวยอินไม่อยากมองชายที่โอบกอดนางอยู่ จึงหลับตาลง ไม่สนใจใยดีอีกต่อไป
คณะคนเดินเงียบกริบไปยังตำหนักเหลียงอีของฮ่องเต้
พระสนมชุยไม่ตรัส ฮ่องเต้ก็ไม่ตรัส พวกข้าแผ่นดินบ่าวไพร่เหล่านี้ยิ่งไม่กล้าส่งเสียง
ระหว่างทาง หวังจงแอบชำเลืองมองพระสนมชุย เห็นเพียงพระสนมชุยหลับตาพิงพระอุระฮ่องเต้ มิได้มีความตื่นเต้นอย่างที่เขาคิดไว้ ไม่มีความหวาดหวั่นพรั่นพรึง และไม่มีความอ่อนโยนอันใด
แต่ถึงเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ยังคงประคองพระสนมชุยอย่างมั่นคง เดินมาเป็นเวลานาน ก้าวพระบาทไม่ช้าลงแม้แต่น้อย ไม่เร็วยิ่งขึ้นแม้เพียงนิด