เพียงเด็กน้อยผู้นั้นแหงนหน้าออกมา คุณกงกั๋วก็พุ่งเข้าไปหาโดยไม่ชักช้า ไม่รังเกียจแม้แต่น้อย โอบกอดเด็กน้อยที่ตัวสกปรกผู้นั้นไว้แน่น
“อวี้เก๋อเอ๋ย ลูกรักของปู่ ปู่หาลูกจนแทบแย่!”
ท่านกงกั๋วผู้เฒ่าซึ่งเคยออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ สร้างวีรกรรมมากมาย บัดนี้โอบกอดเด็กน้อยไว้ ร้องไห้น้ำตาเล็ด
เด็กน้อยที่ถูกท่านกงกั๋วโอบไว้ ไม่รู้ว่าเพราะดีใจที่ได้พบครอบครัวหรือเพราะตกใจ ก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยเช่นกัน
องค์ชายรัชทายาทและชายารัชทายาทของตระกูลกงกั๋วก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้น คนหนึ่งจับมือเด็ก คนหนึ่งจับเท้าเด็ก ร้องไห้ไม่หยุด
“เป็นอวี้เอ๋อร์ ใช่แล้ว เป็นอวี้เอ๋อร์จริงๆ”
“อวี้เอ๋อร์กลับมาแล้ว ลูกชายของเรา หาลูกจนเจอแล้ว”
บ่าวไพร่ในตระกูลกงกั๋วหลายคนเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างพากันกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจไว้ไม่อยู่
การตามหาคุณชายน้อยพบครั้งนี้เป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ตั้งแต่คุณชายน้อยหายไปกว่าหนึ่งเดือน บรรยากาศในจวนหดหู่ มีแต่เสียงร้องไห้ ไม่มีเสียงหัวเราะ นายก็ดูแลยาก บัดนี้คุณชายน้อยกลับมาแล้ว นับเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก!
ครอบครัวร้องไห้กันอยู่เนิ่นนาน คนที่ควบคุมอารมณ์ได้ก่อนคือท่านกงกั๋วผู้เฒ่า
ท่านจัดท่าทาง เช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเชิญชุยหวยเฮ่าและท่านโจวเข้าจวนด้วยความซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง
หลายคนจึงถูกเชิญเข้าไปในตระกูลกงกั๋ว
คุณชายน้อยจำมารดาได้อย่างชัดเจน โอบคอแม่ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย แต่เมื่อมารดาจะพาเขาออกไป เขากลับดิ้นรนเล็กน้อย ท่าทางเหมือนไม่เต็มใจจะจากไป
ชายารัชทายาทมองบุตรชายที่หน้าตามอมแมมด้วยความสงสัย ยิ่งดูก็ยิ่งเจ็บปวดและเวทนา กลืนความขมขื่นในลำคอลงไปแล้วถามว่า “อวี้เอ๋อร์เป็นอะไรหรือ?”
จางเสี่ยนอี้สายตามองไปที่หรงเยาซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ชุยหวยเฮ่า เอาแต่ดึงเสื้อผ้ามารดาอย่างเอาใจ แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหลมเล็กว่า “พี่สาว พี่สาว”
ชายารัชทายาทมองหรงเยาด้วยความซาบซึ้งใจ อวี้เอ๋อร์จะสนิทกับเด็กหญิงตัวน้อยผู้นั้นได้ ก็ต้องเป็นเพราะเด็กหญิงตัวน้อยผู้นั้นปฏิบัติต่ออวี้เอ๋อร์เป็นอย่างดี ช่วยเหลืออวี้เอ๋อร์
“อวี้เอ๋อร์เชื่อฟัง เมื่อแม่ชำระร่างกายให้สะอาดแล้ว จะพาอวี้เอ๋อร์มาหาพี่สาวอีก”