เวย์พี่ชายเข้ามาใกล้จูหวังเป่ย แล้วกระซิบถามว่า "องค์หญิงฝูซีคนนี้เจ้าไม่คุ้นเคยหรืออย่างไร? องค์หญิงฝูซีผู้นี้คือพระราชธิดาของพระสนมชุยในปัจจุบัน พระสนมชุยคือเจี๋ยหยูชุยที่ถูกเชิญเข้าสู่พระราชวังเมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้หญิงที่เคยเป็นของตระกูลเจ้า อีกอย่างเจ้าเองก็เคยพูดไม่ใช่หรือ? พระราชธิดาที่พระสนมชุยให้กำเนิดนั้นเป็นลูกที่ได้มาจากการลักลอบเป็นชู้กับใครบางคน ไม่รู้มาก่อนว่าไอ้หมอนั่นคือฮ่องเต้!"
จูหวังเป่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผลักเวย์พี่ชายออกแรง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน "เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน! ไอ้เด็กสาวเวรนั่นจะเป็น...เป็น..."
คำพูดนั้นติดอยู่ที่ริมฝีปาก ไม่ว่าอย่างไรจูหวังเป่ยก็ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้
เขาจะพูดออกไปได้อย่างไร ว่าเด็กเวรนั่นจะกลายเป็นองค์หญิงได้ยังไง!
นางไม่มีพ่อ ไม่มีวาสนาอีกต่างหาก! เป็นลูกนอกสมรสที่ชุยหวยอินไปได้กับผู้ชายบ้านนอกแถวภูเขา!
ไม่มีอะไรทั้งนั้น! จะเป็นพระราชโอรสหรือพระราชธิดาของฮ่องเต้ได้อย่างไร!
"พี่จู อย่าเพิ่งโกรธสิ พวกเราก็แค่ได้ยินเขาพูดกันมาก็เลยถามเจ้าไง คิดว่าเจ้าต้องรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว"
จูหวังเป่ยหน้าซีดเซียว ถอยหลังไปสองก้าว ถ้วยเหล้าบนโต๊ะตกลงพื้นแตกกระจาย
"ไม่จริง! มันไม่ใช่ความจริง! พวกเจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล! เรื่องเท็จ! ล้วนเป็นเรื่องเท็จ!"
พูดจบ จูหวังเป่ยก็วิ่งหนีไปราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง วิ่งรวดเร็วจนแทบสะดุดล้มอยู่หลายครั้ง
เขาทรงตัวได้ แล้ววิ่งกลับบ้าน แต่ระหว่างทางก็มีแต่คนพูดคุยถึงองค์หญิงฝูซี
พวกเขาว่าองค์หญิงฝูซีช่างน่าเวทนา
ต่างพูดถึงอดีตขององค์หญิงฝูซี พูดถึงพระสนมชุยกับองค์หญิงฝูซีแม่ลูก แล้วยังพูดถึงสามีเดิมของพระสนมชุยอีก...
ใช่! พระสนมชุย ไม่ใช่เจี๋ยหยูชุย ชุยหวยอินเพิ่งเข้าพระราชวังได้ไม่กี่วันก็กลายเป็นพระสนมชุย เหตุใดนางจึงได้เลื่อนตำแหน่งเร็วเพียงนี้ เหตุใดกัน!?
เขาหัวเต็มไปด้วยเหงื่อ จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า ฉวยแขนใครคนหนึ่งไว้แล้วถามเสียงสั่น "องค์หญิงฝูซีเป็นลูกของพระสนมชุยจริงหรือ? นางอายุเท่าไรแล้ว?"
คนที่ถูกฉวยไว้ผลักจูหวังเป่ยออกไป "เจ้าเป็นใครกัน? ข้าจะบอกทำไมเล่า?"
จูหวังเป่ยหน้าร้อนผ่าว ตะโกนเสียงดัง "บอกข้า! บอกข้า!"