“ไอ้ไหล่เอ๋ย! ลูกข้าบอกว่า อีกตั้งเดือนหนึ่งถึงจะครบกำหนดคืนเงินเจ้า!”
“พวกเจ้า…พวกเจ้ากินลูกสะใภ้ข้าไม่ได้นะ!”
“ไอ้ไหล่ ถ้านับรุ่นขึ้นไป เจ้ายังต้องเรียกข้าว่าป้าน้าสาวเลย!”
ฉินหวังซื่อร่ำไห้น้ำตานองหน้า นางโผเข้ากอดขาของหลิวเอ้อไหล่ อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร หวังให้เขายกโทษปล่อยไป
แต่เห็นได้ชัดว่า อันธพาลพวกนี้ไม่รู้จักเคารพผู้เฒ่าและรักเด็ก
“ป้าน้าสาวบ้านพ่อเจ้าน่ะสิ! เดือนหนึ่ง? เจ้าไม่รู้หรือว่าอีกสามวันไอ้โง่ฉินอวิ๋นนั่นก็จะไปเป็นแรงงานทาส?”
“มันไปถึงซ่านกวน บางทีวันนั้นแหละก็ตาย!”
เจ้าคิดว่าเงินของข้าลมพัดมา? ยายแก่บ้านั่นไปตายซะดีๆ!
“ไม่ใช่เพราะเนื้อหนังของเจ้าเหม็นเน่า ข้าลากพวกมากินเจ้าไปนานละ!”
หลิวเอ้อไหล่ถีบฉินหวังซื่อด้วยเท้าเดียว!
“ท่านแม่!”
เห็นหลิวเอ้อไหล่ถึงกับทำร้ายฉินหวังซื่อ จ้าวฝัวเอ๋อร์ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที!
ตอนนี้ ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยเปื้อนของจ้าวฝัวเอ๋อร์ก็ถูกชำระสะอาดหมดจดแล้ว
สิ่งที่เผยออกมา คือเค้าหน้าที่ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้!
คิ้วดั่งขุนเขาไกล ลูกตาดุจน้ำในธารเหมันต์ ผิวพรรณขาวกว่าหิมะ!
รูปหน้างามละเอียดราวกับเดินออกมาจากภาพวาด
แม้นางจะสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเลอะเทอะ และเส้นผมถูกกระชากจนยุ่ง
แต่ใบหน้านั้นก็ยังงามเกินบรรยาย!
เหมือนเทพธิดาจากสรวงสวรรค์!
แต่นางก็หาได้สนใจรูปลักษณ์ตนเองสักนิด!
กลับอ้าปากกัดเข้าที่มือของหลิวเอ้อไหล่อย่างแรง!
บัดซบ! เจ้ากัดข้า!
เจ็บปวดขึ้นมา หลิวเอ้อไหล่จึงได้ปล่อยคอของจ้าวฝัวเอ๋อร์!
“พวกหมูหมาอย่างพวกเจ้า ไสหัวไปให้หมด อย่ามาแตะต้องท่านแม่ข้า!”
จ้าวฝัวเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงหน้าฉินหวังซื่อ ขวางทุกคนไว้!
นางสัญญากับฉินอวิ๋นไว้แล้ว!
ว่าจะดูแลฉินหวังซื่อดั่งมารดาของตน!
“เจ้าด่าข้าเป็นหมูหมา?”
แต่คำพูดของจ้าวฝัวเอ๋อร์กลับทำให้หลิวเอ้อไหล่เดือดดาลขึ้นถึงขีด!
“บัดซบ! เจ้ายังคิดว่าเจ้าเป็นคุณหนูใหญ่แห่งแผ่นดินซ่งอย่างนั้นรึ!”
เขาจับต้นแขนของจ้าวฝัวเอ๋อร์แล้วเหวี่ยงไปบนเตียง!
ข้าไม่รีบกินเจ้าแล้ว!
หลิวเอ้อไหล่ส่งเสียงเหยียดชี้หน้าจ้าวฝัวเอ๋อร์ซึ่งมีหน้าตาเป็นเลิศในแผ่นดิน “พวกเจ้า ปิดประตู ออกไปต่อแถวให้ข้าข้างนอก! เดี๋ยวจะเข้ามาเป็นรายคนเพื่อดับไฟให้หญิงนี่”
“ฮ่าๆ ข้าไม่ได้สัมผัสผู้หญิงมานานแล้ว!”
“ผู้หญิงสวยปานนี้ ถ้าจับเข้าซ่อง ต้องร้อยเหรียญทองแดงต่อคืนแน่!”
“หัวหน้าใจกว้าง หัวหน้าเก่งกาจ ข้าไม้ป่ามันเทพ แถวหน้าก่อนได้ไหม?”
“…”
ฟังแล้ว พวกอันธพาลข้างหลังหลิวเอ้อไหล่ ก็ยิ้มย่องดีใจกันถ้วนหน้า
ส่วนชาวบ้านข้างนอกกลับก้มหน้าทนดูต่อไปไม่ไหว บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี
แต่ไม่มีใครกล้าออกมา
นี่มันยุคกลียุค การยุ่งเรื่องของคนอื่นคือการเอาชีวิตไปทิ้ง!
“หัวหน้า ท่านเชยชมตามสบาย พวกข้าจะไปเฝ้ายามให้!”
ไม่นาน พวกอันธพาลคนหนึ่งก็จะก้าวออกจากบ้าน
แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู
“ปัง!”
เท้าหนักหน่วงหนึ่งเตะเข้าที่อกของเขาอย่างแรง!
“โอ๊ย!”
เห็นเพียงอันธพาลผู้นั้น ปลิวถอยกลับเข้าไปในบ้าน กระเด็นอย่างแรงใส่เตียง
“เฮ้ย! ไอ้นี่รีบอะไรนัก?”
ข้ายังไม่ได้ปลดขอบกางเกงเล้ย!
หลิวเอ้อไหล่ตวาดลั่น!
แต่ยังไม่ทันได้สติ เขาก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกใครกระชาก!
วินาทีต่อมา!
แรงปริศนาที่ต้านทานไม่ได้ลากเขาออกไปข้างนอกโดยตรง!
ฉินอวิ๋น!
เมื่อลากหลิวเอ้อไหล่ออกนอกบ้านแล้ว เขาไม่พูดอะไร ต่อยเข้าที่ดั้งจมูกของเขาทันที
เสียงดังแกรก
กระดูกจมูกของหลิวเอ้อไหล่แตกกลางที่
เลือดทะลักพุ่งออกมา
“อ้า~”
หลิวเอ้อไหล่กรีดร้องล้มลงกับพื้น
แต่ร่างยังไม่ทันถึงดิน
ฉินอวิ๋นก็คว้าคอเสื้อเขาขึ้นมาอีกครั้ง
กระทบด้วยเข่าแรงเชิดขึ้น กระแทกเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง
“ฉินอวิ๋น เจ้านี่ใจกล้า ถึงกับกล้าตีข้า!”
หลิวเอ้อไหล่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง อยู่นานกว่าจะหายใจทัน
“หลิวเอ้อไหล่! ผู้หญิงของข้า เจ้ากล้ากินด้วย!”
“อยากตายหรือ?”
ฉินอวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
แววตาฆ่าในสายตาเขาเหมือนจับต้องได้!
“ข้าว่าเจ้าน่ะอยากตาย ไปให้หมด จับฉินอวิ๋นฆ่าซะ เอามาทำเนื้อเค็ม!”
หลิวเอ้อไหล่ตะโกนเสียงหลง
ได้ยินดังนั้น อันธพาลอีกหลายคน ก็กรูเข้าไปพร้อมกัน
คนที่พุ่งมาข้างหน้าสุด
เป็นพวกมีรอยแผลเป็นที่หน้านึง
ฉินอวิ๋นรู้จักเขา ชื่อเฉินซาน เคยเข้ากองทัพ มีวิชาเล็กน้อย
เป็นลูกน้องคนสำคัญของหลิวเอ้อไหล่!
จริงดังคาด!
เฉินซานมีประสบการณ์การต่อสู้ ชกไปที่ขมับของฉินอวิ๋น!
หนักหน่วงเฉียบขาด!
ฉินอวิ๋นเอนตัวหลบหมัดหนึ่ง พร้อมกับมือขวาจับข้อมืออีกฝ่ายรวดเร็วปานฟ้าแลบ
แล้วบิดอย่างแรง
“แกรก!”
กระดูกเฉินซานก็ถูกฉินอวิ๋นบิดหักโดยตรง
คนรอบข้างฟังแล้วสูดลมหายใจเย็น
เฉินซานยังไม่ทันส่งเสียงร้อง!
ฉินอวิ๋นก็เตะเข้าที่เข่าเขาแล้ว
เสียงดังแกรกอีกครั้ง
กระดูกขาหักทันที
เฉินซานล้มพิงอยู่กับพื้น เจ็บจนตัวชัก
อันธพาลที่เหลืออีกสองคน เห็นแล้วขาแทบอ่อน หันกลับจะหนี
แต่ฉินอวิ๋นไม่ปล่อยพวกเขาง่ายๆ
เขาคว้าไม้คานในลานมาได้
ฟาดที่ท้ายทอยคนละที ล้มทั้งสองลงกับพื้น
ตั้งแต่เริ่มลงมือจนจบ เพียงไม่กี่อึดใจ อันธพาลทั้งหมดก็นอนราบ
“สวรรค์! ไม่คิดว่า ฉินอวิ๋นจะเก่งกาจปานนี้!”
“เขาไม่ได้เป็นพรานป่าหรือ? ฝึกวิชามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“พวกหลิวเอ้อไหล่เตะแผ่นเหล็กเข้าละ!”
“…”
มองดูหลิวเอ้อไหล่คุดคู้อยู่กับพื้นด้วยเลือดเต็มหน้า กระทั่งแรงร้องเจ็บก็ยังไม่มี!
ชาวบ้านที่มุงดูข้างนอกรั้ว ต่างพากันตกตะลึง!
ไม่มีใครคาดคิด!
ว่าเด็กหนุ่มที่ปกติขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เงียบขรึมน้อยคำ!
อยู่มาวันหนึ่ง จะสามารถจัดการพวกอันธพาลที่ไม่รู้จักเหตุผลที่สุดในหมู่บ้าน ให้ถูกทำลายราบคาบ!
“ยังจะสู้ต่อไหม?”
ไม่ได้สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนรอบข้าง!
ฉินอวิ๋นเดินไปตรงหน้าหลิวเอ้อไหล่ ถาม
“ท่านผู้กล้าไว้ชีวิตข้า!”
“ไม่สู้แล้ว ไม่สู้แล้ว!”
ขณะนี้ เมื่อหลิวเอ้อไหล่มองฉินอวิ๋นอีกครั้ง!
เหมือนมองเสือร้ายที่ลงจากเขา วิญญาณเขาแทบปลิว
“คุกเข่าขอโทษท่านแม่ข้า!”
ได้ฟัง ฉินอวิ๋นจับคอเสื้อของหลิวเอ้อไหล่ ลากเหมือนลากหมาตายไปตรงหน้าฉินหวังซื่อ
“ข้า…”
หลิวเอ้อไหล่กลัวจนตัวสั่น ตอนแรกก็อยากจะแข็งปาก!
แต่วินาทีถัดมา ก็ถูกฉินอวิ๋นเหยียบหัว กดลงในกองหิมะ!
“ท่านผู้กล้าไว้ชีวิตข้า ข้าคุกเข่า!”
หลิวเอ้อไหล่ตะเกียกตะกายลุกขึ้น คุกเข่าลงต่อหน้าฉินหวังซื่อ
ปัง ปัง ปัง
เสียงคุกเข่าสามครั้งจบลง
ฉินอวิ๋นก็ลากเขาไปต่อหน้าจ้าวฝัวเอ๋อร์อีก
“คุกเข่าให้ภรรยาข้าสามทีด้วย!”
คุกเข่าอีกสามครั้ง!
หน้าผากของหลิวเอ้อไหล่มีแผลปริ เลือดไหลไม่หยุด
“ฟังให้ดี!”
ฉินอวิ๋นกวาดตามองรอบหมู่บ้าน กล่าวกับหลิวเอ้อไหล่ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าติดเงินเจ้าก็จริง แต่ยังไม่ถึงกำหนด!”
“ข้าจะชดใช้ให้หมด!”
“แต่ก่อนหน้านั้น ถ้าเจ้าพาคนมาใกล้บ้านข้าอีก ข้าจะจับเจ้าพิการถาวร!”
พูดจบ ฉินอวิ๋นก็ปล่อยหลิวเอ้อไหล่
ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงว่าการฆ่าคนต่อหน้าธารกำนัล จะทำให้ท่านพี่เขยของเขาดึงพวกทหารจินมา!
เขาคงเชือดไอ้สารเลวนั่นไปนานแล้ว!
“ขอรับ! ท่านฉินผู้ยิ่งใหญ่ ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!”
หลิวเอ้อไหล่ตอบกลับทั้งตัวสั่น ขณะนี้ในสายตาเขา ฉินอวิ๋นนั้นราวกับราชันย์มัจจุราช!
“ยังไม่ไสหัวอีก?”
“ข้า…ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”
หลิวเอ้อไหล่เหมือนรอดตาย กระเสือกกระสนคลานหนีไป
พวกอันธพาลอื่นๆ ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้น เดินกะเผลกตามหลังไป ไม่กล้าหันกลับมามอง!
“ฉินอวิ๋น เจ้ารอให้กูก่อน ตอนนี้กูสู้เจ้าไม่ได้ แต่สามวันต่อมาค่อยดูว่าเจ้าจะทำยังไง!”
“ไป! กลับกับข้าทั้งหมด!”
แต่เมื่อเดินพ้นประตูบ้านตระกูลฉินแล้ว หลิวเอ้อไหล่ก็หันมาขากเสลดอย่างเคียดแค้น ก่อนจะพาพวกอันธพาลจากไป!
และเมื่อเห็นเงาหลังของหลิวเอ้อไหล่จากไป!
มือของฉินอวิ๋นก็เริ่มคัน!
เขาอยากจะเข่นฆ่าขึ้นมาแล้ว!
“นายท่าน! ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว!”
เมื่อชาวบ้านที่มาดูเหตุการณ์ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว จ้าวฝัวเอ๋อร์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางโผเข้าใส่อ้อมกอดของฉินอวิ๋น ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับดอกไม้ต้องฝน
ทั้งที่นางรู้จักกับฉินอวิ๋นแต่เพียงไม่กี่ชั่วยาม!
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงได้เห็นฉินอวิ๋น ในใจนางก็รู้สึกปลอดภัยบางอย่าง