พอได้ยินน้ำเสียงของซูหยางที่ดูเป็นมิตร คลายความตึงเครียดในใจของเฉาหยิงลงได้บ้าง
ซูเสี่ยวตงได้บอกข่าวให้เธอแล้ว
ว่าปู่รองของเขา แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีรับเธออย่างชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางอะไร ให้เธอพยายามเข้าหาเอง...
เฉาหยิงเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ไม่เคยแม้แต่จะมีความรัก
จู่ๆ ให้เธอต้องพยายามเข้าหาผู้ชายคนหนึ่ง มันก็ทำให้ใจเต้นไม่เป็นสุขจริงๆ
คิดไปคิดมาก็ยิ่งนอนไม่หลับ เลยตัดสินใจออกมาจากห้องเพื่อสูดอากาศหายใจ
พอเห็นซูหยางยืนอยู่บนดาดฟ้า ก็เลยค่อยๆ เดินเข้าไปหา
ไม่คิดว่าพอได้พูดคุยกัน ฝ่ายตรงข้ามจะไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
คำถามที่ซูหยางถามอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เฉาหยิงทั้งดีใจและตกใจ
บนใบหน้ามีรอยยิ้มอายๆ พลางพูดว่า "ท่านซู นี่เป็นครั้งแรกที่หนูได้นั่งเรือสำราญนะคะ ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยค่ะ"
ได้ยินดังนั้น ซูหยางก็เหลือบตามองไปทางด้านข้าง...
"ถ้านอนไม่หลับ ก็อยู่เป็นเพื่อนข้าดูวิวไปด้วยกันก็แล้วกัน"
ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจของเฉาหยิงเต้นตุบๆ
บรรยากาศแบบนี้ ราบรื่นเกินกว่าที่เธอคิดไว้
คนทั้งสองยืนอยู่บนลานกลางแจ้ง ท่ามกลางแสงจันทร์ สายลมเย็นๆ พัดผ่าน...
"ท่านซูคะ พี่เสี่ยวตงเขาชื่นชมท่านมากเลยค่ะ" เฉาหยิงพูดหาสาระไม่ได้
"ฮ่ะๆ ข้าเป็นผู้ใหญ่ของเขา การเคารพข้าไม่สมควรหรือไง?"
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของซูหยางก็หยุดไปชั่วขณะ
จากนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มออกมา
เพราะการทะลวงที่เพิ่งผ่านไป เขาจู่ๆ ก็รู้สึกอยากเฉลิมฉลองระบายความคับข้องใจอย่างเต็มที่