เพียงซูหยางปล่อยพลังออกมา แม้ไม่ทันได้แสดงพลังวิเศษแม้แต่น้อย
แต่พลังออร่าที่เย็นชาห่างเหิน ราวกับมองลงมาจากเบื้องบน...
ก็กดดันให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ชั้นนำในที่นั้นบังเกิดความเกรงขามขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
หลวงจุ๋ยหลิวเผลอหันไปมองเหอกั๋วตงที่ยืนอยู่ข้างกาย กัดฟัน ตัดสินใจเชื่อเขาอีกสักครั้ง
“ท่านหมอซู ต้องรบกวนท่านแล้ว ตามข้ามาเถิด!”
เมื่อท่านผู้อำนวยการแสดงท่าทีไปแล้ว เหล่าหัวหน้าหน่วยแพทย์แผนตะวันตกอย่างหัวหน้าหู ถึงแม้จะไม่ยอมจำนนในใจสักเพียงใด ก็ไม่กล้าออกตัวคัดค้านต่อหน้า
คณะเดินทางรีบเร่งฝีเท้า กลับขึ้นไปยังห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นบนสุดอีกครั้ง
ภายในห้องผู้ป่วย ม้าเทากำลังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวล หญิงชราข้างกายซึ่งเป็นแม่ยายยิ่งมีสีหน้าครุ่นเครียด
เมื่อเห็นหลวงจุ๋ยหลิวพาคณะผู้เชี่ยวชาญหวนกลับมา ดวงตาม้าเทาฉายแววหวังเล็กน้อย...
สายตากวาดมองผู้คนไปทั่ว แล้วหยุดอยู่ที่ซูหยาง รู้สึกตะลึงเล็กน้อย
แต่ก็นึกว่าเป็นเพียงเด็กหนุ่มรับใช้ จึงไม่ใส่ใจ
รีบลุกขึ้นถาม: “ท่านหลวงจุ๋ย อาการป่วยของภรรยาข้ายิ่งทรุดลงไปเรื่อย ๆ พวกท่านหารือกันได้แนวทางการรักษาที่ดีแล้วหรือยัง?”
ได้ยินเลขาม้าเทาถามเช่นนี้ หลิวเหวินผิงสีหน้าฉายความลำบากใจ
เรื่องให้ซูหยางลงมือรักษานั้น เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
กำลังอยู่ในขณะที่สีหน้าฉายความลำบากใจนั้นเอง ซูหยางก็ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากกลุ่มคน
เดินตรงไปที่ข้างเตียงผู้ป่วย นัยน์ตาสีดำสนิทหยั่งลึกจับจ้องไปที่ลวี่อวี้เหลียนบนเตียงอย่างไม่กระพริบ
การเคลื่อนไหวโดยไม่ทันตั้งตัวของเขาทำเอาลวี่อวี้เหลียนและแม่ยายตกใจกันทั้งคู่...