ได้ยินดังนั้น ซูเสี่ยวตงก็อดที่จะงงเล็กน้อยไม่ได้
เรื่องเมื่อวันนี้มันชวนให้ปวดหัวเกินไปจริง ๆ เขายังไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้ให้ดี ๆ เลยสักนิด
หวนคิดถึงตอนที่เข้าไปในสำนักฝ่ามือเหล็กครั้งแรก ก็แค่เห็นว่าสวัสดิการดีหน่อย แถมยังอยากเรียนวิชาติดตัวจริง ๆ สักหน่อย
แต่พูดกันตามตรง ไอ้เฉาหยวนอาจารย์จอมปลอมคนนี้ ปฏิบัติกับเขาจริง ๆ ก็ไม่ได้แย่
ต่อให้ผลงานจะเริ่มดีแล้วดรอปลง ไม่ได้เรื่องมาตลอด เฉาหยวนก็ไม่เคยกลั่นแกล้งเขาเลยสักครั้ง
แน่นอน ความรู้สึกขอบคุณก็คือขอบคุณ
ตอนนี้ซูเสี่ยวตงเป็นถึงขั้นปรมาจารย์วิชาบู๊ มองไปทั้งวงการบู๊ในหัวกั๋ว ก็คือจุดสูงสุดของพีระมิด
อยู่ต่อในสำนักฝ่ามือเหล็กอีก ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว!
ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูเสี่ยวตงก็แสดงสีหน้าเจือความละอายใจออกมา
"อาจารย์ประมุข ต้องขอบคุณท่านที่เมตตามาตลอด ศิษย์จะจดจำไว้ในใจ"
"เพียงแต่ตอนนี้ตัวตนของศิษย์ถูกเปิดเผยแล้ว ศิษย์ตั้งใจจะกลับไปพัฒนาที่หนานเจียงกับปู่รอง"
ได้ยินดังนั้น เฉาหยวนไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเดาไว้อยู่แล้วว่าเป็นแบบนี้
สายตาของเขาคล้ายมีประกายวาบ ฉายไปที่ลูกสาวตัวเองอีกครั้ง แววตาแฝงความครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ
จากนั้นก็เอ่ยปากลองเชิง: "เสี่ยวตง การที่กลับไปพัฒนาที่หนานเจียงเป็นเรื่องดี"
"ด้วยสถานะและตำแหน่งในตอนนี้ของเจ้า ต่อไปตระกูลใหญ่ ๆ อีกมากมายจะแย่งกันเข้ามาประจบเอาใจ"
"อาจารย์มีข้ออ้อนวอนที่ไม่เหมาะสมอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าเจ้าจะยอมรับได้หรือไม่?"