ไม่เคยมีสักครั้งที่โจวเซี่ยวเซี่ยวรู้สึกว่าเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มันเสียดแทงหูขนาดนี้...
เธอเหมือนคนทำผิดไว้ก็ไม่ปาน หัวใจเต้นระส่ำไปหมด!
เห็นสีหน้าโจวเซี่ยวเซี่ยวแบบนี้ ซูหยางก็เอ่ยถาม casually ออกมา
"ว่าไง? ใครโทรจ๊ะ?"
โจวเซี่ยวเซี่ยวยิ้มอย่างเก้อเขิน: "น้องสาวฉันเอง หยุนเสี่ยวเมิ่ง"
"เมื่อกี้ฉันนึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้ เลยเหม่อไปหน่อย"
อธิบายเพิ่มแบบน้ำผึ้งหยดเดียว โจวเซี่ยวเซี่ยวกลัวซูหยางจะจับสังเกตอะไรได้ ก็รีบปรับอารมณ์ตัวเอง แล้วกดปุ่มรับสายทันที
เสียงใสสดของหยุนเสี่ยวเมิ่งดังมาจากปลายสาย
"พี่สาว กำลังทำงานอยู่เหรอ?"
"เอ่อ...ฉันกำลังกินข้าวอยู่ข้างนอก ใช่แล้ว ซูหยางก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ"
ฟังจบ หยุนเสี่ยวเมิ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงักไป
สองวินาทีผ่านไป ถึงได้ถามออกมาอย่างงุนงง: "ก็...ก็มีแค่พี่กับซูหยางเหรอ?"
"อื้ม ใช่สิ เธอจะมาด้วยไหมล่ะ?"
หยุนเสี่ยวเมิ่งปลายสายถึงจะยังมึนๆ อยู่บ้าง แต่แทบไม่ต้องคิดอะไร...
"ได้สิได้สิ งั้นพี่รีบส่งที่อยู่มาให้ฉันหน่อยสิ"
วางสายไปแล้ว โจวเซี่ยวเซี่ยวยิ้มแห้งๆ
"ฉันให้เสี่ยวเมิ่งมานี่ ไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
ซูหยางพูดไม่ออก: "ฉันจะว่าอะไรได้ล่ะ เรียกเธอมาเลยสิ"
คำพูดนี้จะว่าไม่มีอะไรก็ไม่เชิง แต่ฟังเข้าหูโจวเซี่ยวเซี่ยวแล้ว กลับมีความผิดหวังจางๆ แซมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แต่เธอก็ต้องฝืนยิ้มต่อไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งที่อยู่ให้ทันที...