คำพูดของกู้เจินเจินเหมือนชนวนไฟจุดเข้าทันที บรรยากาศระหว่างสองฝ่ายตึงเครียดจนแทบจะระเบิด
เหลียงหลง ปู่ทวดแห่งตระกูลเหลียง สายตาคมกริบเย็นชา...
กวาดตามองสามเซียนขั้นกำเนิดปราณของตระกูลกู้อย่างเย็นชา
แล้วจึงเอ่ยเสียงต่ำพร้อมถอนหายใจยาว: "ลูกชายของเหลียงคุนถึงแม้จะไม่เป็นไม้เป็นรือ แต่ยังไงก็เป็นลูกหลานสายตรงของตระกูลเหลียงเรา ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่มีเหตุผล..."
"กู้หัวเซิง เจ้าลงมือฆ่าเขาอย่างพลการแบบนี้ แสดงว่าไม่เห็นตระกูลเหลียงแห่งเขาชางหนานอยู่ในสายตาจริง ๆ !"
"วันนี้เจ้าต้องตายแน่ ถ้าเจ้าสำเร็จโทษตัวเองอย่างราบคาบ ข้าก็จะไม่ลงมือสังหารให้เลือดท่วม!"
"ไม่เช่นนั้น วันนี้ข้าจะบุกเข่นฆ่าตระกูลกู้ของเจ้าให้หมดทั้งบนทั้งล่าง ไก่ไม่เว้นหมาไม่เหลือ!"
ฟังจบ คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ กู้เจินเจิน หน้าอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ ไฟโทสะพลุ่งพล่าน...
"แก่เฒ่า! อย่าคิดว่าเจ้าเก่งเพราะมีเซียนขั้นกำเนิดปราณมากกว่าแล้วจะมาดูถูกตระกูลกู้ของข้าได้ตามอำเภอใจ!"
"เจ้ามีหลักฐานอะไรว่าหัวเซิงฆ่าคนรุ่นเล็กของตระกูลเหลียงพวกเจ้า?"
เหลียงหลงหัวเราะเย็น: "มีข่าวลือมานานแล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้นั้นอารมณ์ร้อน ข้าอยู่มานานหลายสิบปี เพิ่งเคยได้ยินใครเรียกข้าว่าแก่เฒ่าเป็นครั้งแรก!"
"ข้าเหลียงหลงทำอะไร ต้องมีหลักฐานด้วยหรือ?"
"กู้เจินเจิน วันนี้ไม่ใช่แค่กู้หัวเซิงที่ต้องตาย แม้แต่เจ้าก็ต้องคุกเข่ากราบหัวให้ข้าไม่กี่ครั้ง ไม่งั้นเจ้าต้องตาย!"
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว แทบจะไม่มีช่องทางให้ประนีประนอมอีกต่อไป