อีกด้านหนึ่ง หลังจากซูหยางและคณะเดินออกจากสถานีตำรวจชุมชนได้
เหอกั๋วตงและซูหยู่หรานพาลูกสาวกลับบ้านของพวกเขาก่อนเป็นการชั่วคราว...
หลังจากเหตุการณ์วันนี้ ทุกคนในตระกูลซูเก่าเริ่มมองซูหยางเป็นบรรพบุรุษอย่างแท้จริง
ถึงขั้นต้องกราบไหว้บูชา!
บัตรประชาชนยังไม่ได้ทำ ชูเสี่ยวตงยังกลัวว่าบรรพบุรุษจะไม่พอใจ แล้วจะละเลยเรื่องปรุงยาให้ตัวเอง
รีบตบหน้าอกรับประกันเป็นอย่างยิ่ง...
"ปู่รอง เรื่องทำบัตรประชาชนใหม่ ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมจะหาทางคิดหาวิธี ดูว่าจะหาช่องทางพิเศษได้ไหม"
ซูหยางรู้สึกขัดใจ!...
"ข้าจะร้อนใจอะไร ไม่ต้องเสียเวลาหรอก รอข่าวจากสถานีตำรวจเถอะ!"
เมื่อบรรพบุรุษพูดออกมาเช่นนี้ ซูเสี่ยวตงก็ไม่กล้าจัดการอะไรเองอีก
เกาหัวอย่างมึนงง: "ปู่รอง ผมเข้าใจแล้ว"
ซูหยางโบกมือ: "พอแล้ว พวกเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะเดินเล่นหน่อย เดี๋ยวข้ากลับเอง"
พอได้ยินเช่นนั้น คนอื่นก็ไม่กล้าออกความเห็น
กำลังจะไป ซูหยางก็พูดขึ้นอีกหนึ่งประโยค...
"พวกเจ้าใครมีเงินสดอยู่บ้าง ให้ข้ายืมสักหน่อย"
เมื่อต้องปรับตัวเข้ากับโลกนี้ ก็ต้องสัมผัสกับชีวิตของผู้คนทั่วไป
เงินกระดาษเป็นสิ่งขาดไม่ได้แน่นอน!
พอได้ยินเช่นนั้น ครอบครัวของซูฉางซานมองหน้ากัน แล้วส่ายหัวพร้อมกัน
ก็ไม่แปลกอะไร ปีแบบนี้ คนส่วนใหญ่เวลาออกไปจ่ายเงินก็ใช้เว่ยซิน อาลีเพย์ ใครจะพกเงินสดติดตัว