หลังจากทั้งสองฝ่ายแลกช่องทางติดต่อกันแล้ว ซูหยางก็ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าลงจากเขาเป็นคนแรก
ท่าทีเรียบเฉยราวกับสายลมของเขาทำให้หยุนเสี่ยวเมิ่งรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง
ตั้งแต่วัยเด็ก เธอมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองเป็นอย่างมาก
ไม่ต้องพูดถึงขั้นทำให้เมืองล่มจม การเป็นสาวงามในล้านก็ไม่เคยเกินจริง!
ตลอดมา มีเพศตรงข้ามมากมายไม่น้อยที่ตามจีบเธอ
แต่จากท่าทีของซูหยาง เธอมองออกว่า เขาไม่ได้มีความละโมบในความงามของเธอแม้แต่น้อยจริง ๆ
หรือว่า... เขาจะไม่ชอบผู้หญิง?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงอุทานของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากข้างหน้า...
“ทวด ท่านเก่งเกินไปแล้ว วิชาหมอของพ่อฉันเทียบกับท่านแล้ว เรียกได้ว่าเป็นแค่เด็กหัดเดินเลยล่ะ!”
ประโยคนี้แน่นอนว่าเป็นเหอเมี่ยวเมี่ยวที่พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
แต่เมื่อตกถึงหูของครอบครัวหยุนเสี่ยวเมิ่งทั้งสามคน ต่างก็รู้สึกถึงความเหลือเชื่อที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้!
ชายหนุ่มที่ดูอายุราวยี่สิบปี
ทั้งเป็นปู่รอง ทั้งเป็นทวด?
มันช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เมื่อซูหยางและพวกเดินจากไปไกลแล้ว เสิ่นหลานก็อดไม่ได้ที่จะตรวจบาดแผลของลูกสาวอีกครั้งอย่างเป็นกังวล
“เสี่ยวเมิ่ง ไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหนใช่ไหม?”
“แม่ หนูไม่เป็นไรแล้วสักนิด!”
หยุนฉวินเอ่ยขึ้นพร้อมกับทอดถอนใจอยู่ข้าง ๆ “วิชาหมอที่พิสดารถึงเพียงนี้ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ชายหนุ่มคนนี้นับว่าเป็นบุคคลประหลาดจริง ๆ!”
“ก็แค่ฐานะทางตระกูลของพวกเขา ข้ายังรู้สึกงง ๆ อยู่”