พอได้ยินหยุนเสี่ยวเมิ่งถามแบบนั้น ซูหยางก็ยิ้มอย่างชวนให้คิดสงสัย
แล้วก็พ่นคำพูดออกมาช้า ๆ ว่า "จียงถือเบ็ดรอปลา ใครสมัครใจก็มาฮุบเอง!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของหยุนเสี่ยวเมิ่งก็ฉายแววบางอย่างขึ้นมา...
"ซูหยาง นายเปรียบตัวเองเป็นจียงไท่กงแล้ว ตกปลายังไม่ต้องใช้เหยื่อ อย่าบอกนะว่านายเป็นเซียนจริง ๆ"
"ฮ่า ๆ ๆ นี่มันแค่ลีลาเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง จะไปเกี่ยวกับเซียนได้ยังไงกัน!"
หยุนเสี่ยวเมิ่งเม้มปากน้อย ๆ พลางพูด "ทั้งเก่งวิชาฝังเข็มศักดิ์สิทธิ์ ทั้งดูดวงทายเคราะห์ แผ่นยันต์ธรรมดา ๆ แผ่นเดียวก็ช่วยชีวิตคนได้ เรื่องพวกนี้เป็นแค่ลีลาเล็ก ๆ น้อย ๆ เหรอ?"
"ซูหยาง นายถ่อมตัวขนาดนี้ กลัวฉันจะตามตื๊อนายหรือไง?"
พอได้ยินหยุนเสี่ยวเมิ่งพูดแบบนั้น ซูจอมมารก็หันกลับมามองนางอย่างมีความหมาย...
"หนูน้อย เจ้าอยากเป็นผีเสื้อบินเข้าหาเปลวไฟจริง ๆ เหรอ?"
พอได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของหยุนเสี่ยวเมิ่งก็เป็นประกาย เธอเชิดหน้าอก พยักหน้าอย่างแน่วแน่...
"ใช่ ฉันจะเป็นผีเสื้อบินเข้าหาเปลวไฟ ไม่ว่าจะต้องจบลงด้วยการมอดไหม้ก็จะไม่มีวันถอยหลัง!"
ซูหยางถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง...
"ถ้างั้น มาช่วยข้านวดบ่าให้หน่อยสิ!"
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น สีหน้าของหยุนเสี่ยวเมิ่งก็เหม่อไปครู่หนึ่ง
แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด!
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก สองก้าวก็มายังข้างหลังซูหยาง ยื่นมือทั้งสองข้างที่เรียวบางนุ่มนวลออกมา...
ระหว่างที่นวด ก็ยื่นหน้าน้อย ๆ เข้าไปใกล้ ๆ หูของซูหยาง
กระซิบถามเบา ๆ ว่า "นี่นายยอมรับฉันแล้วใช่ไหม?"