เสียงของเหลียงเหวินหาวเย็นชาจนทำให้หัวใจหวงซือเหยาหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
แผ่นหลังของนางเกร็งเล็กน้อย กดความหวาดกลัวลงในใจ แล้วแสร้งยิ้มเอาใจออกมา
"พี่ชาย อย่าเพิ่งโกรธสิคะ!"
"กู้ชิงเฉิงนางก็แค่ปากตรง คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ยังคิดไม่ตก ฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมนางอีกที ให้เรื่องนี้เรียบร้อยแน่นอน!"
"หวงซือเหยา เรียกพี่ชายทีหนึ่ง คำหวานๆ ทั้งนั้นเลยนะ!"
เหลียงเหวินหาวเงยตามองนาง สายตาไร้ซึ่งความอบอุ่นของญาติแม้แต่น้อย...
"แต่เธอควรจำให้ขึ้นใจ แม่ของเธอตอนนั้น อยู่ในตระกูลเหลียงของเรา แค่ทาสรับใช้ข้างกายแม่ฉันเท่านั้น!"
"ตระกูลหวงของเธอจะได้มีที่ยืนในแวดวงเมืองหลวงได้ ก็เพราะพึ่งใคร เธอรู้ดีกว่าใคร"
"เรื่องของกู้ชิงเฉิง ถ้าทำไม่สำเร็จ ผลจะเป็นอย่างไร เธอควรเข้าใจดี!"
พูดจบคำพูดไร้เมตตาเหล่านั้น เหลียงเหวินหาวแทบไม่ยอมมองนางอีกสักแวบ ลุกขึ้นเดินจากไป
ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงหวงซือเหยาเพียงลำพัง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปทั้งใบ
สิ่งที่แทนที่คือความขมขื่นและความอัปยศอย่างหนัก!
ความสัมพันธ์แห่งลูกพี่ลูกน้อง ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นเพียงการเกาะชนชั้นฝ่ายเดียวของนางเอง
แม่ของนางเคยเป็นเพียงคนรับใช้ในตระกูลเหลียง พูดกันตามจริงแล้ว นางกับเหลียงเหวินหาวไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดแม้แต่น้อย
ตระกูลหวงก็พึ่งเพียงการอุปถัมภ์ของตระกูลเหลียงถึงได้มีฐานะและตำแหน่งเช่นทุกวันนี้
พูดง่ายๆ ทั้งครอบครัวของนางล้วนเป็นบริวารของตระกูลเหลียง!
ตั้งแต่เหลียงเหวินหาวย้ายกลับมาจากมหาวิทยาลัยต่างประเทศมาที่ฮั่วชิง หวงซือเหยาก็ทุ่มเทความคิดอยากเอาอกเอาใจ