หวงซือเหยากัดฟันกล้ำกลืนความขมขื่นในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งเคืองกู้ชิงเฉิงมากขึ้น
เธอไม่เคยหันมามองข้อบกพร่องของตัวเองเลยสักนิด!
ในตอนนี้ พอเห็นสีหน้าเย็นชาของเหลียงเหวินหาวและน้ำเสียงห่างเหิน ก็ยิ่งรู้สึกว่ากู้ชิงเฉิงทำผิดต่อเธอ
ตัวเองก็จัดหาผู้ชายดีขนาดนี้ให้แล้ว จะหน้าตาก็หน้าตา จะฐานะก็ฐานะ...
ต่อให้แค่โดนหลอกเล่น ผู้หญิงสวย ๆ ในเมืองหลวงไม่รู้กี่คนที่อยากต่อคิว!
แต่กู้ชิงเฉิงกลับทำตัวดีไม่ว่าก็ไม่ได้ ร้ายไม่ว่าก็ไม่ได้ ซ้ำยังเตะคุณชายเหลียงอีก
คราวนี้ล่ะสิ ต่อไปแม้แต่ญาติพี่น้องก็คงไม่ให้เกียรติกันอีก
หวงซือเหยาทั้งอึดอัด ทั้งร้อนใจ...
เอ่ยปากอย่างน้อยใจว่า "คุณชายเหลียง เรื่องนี้ฉันทำไม่ดีเองจริง ๆ ขอโทษด้วยค่ะ"
"ที่คุณโกรธฉันเข้าใจได้ ถ้าคุณไม่รังเกียจ เดี๋ยวฉันจะช่วยระบายอารมณ์ให้เอง?"
พูดถึงท้ายสุด สายตาของหวงซือเหยาเริ่มเย้ายวนขึ้นมา...
ถ้าเป็นผู้ชายทั่ว ๆ ไป เจอการยั่วยวนแบบเปิดเผยขนาดนี้ ก็คงใจเต้นไม่เป็นสัดไปแล้ว
แต่เหลียงเหวินหาวไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา!
ถึงเขาจะเจ้าชู้ แต่สายตาก็สูงมาก
ถ้าไม่ใช่สาวงามระดับสุดยอด ยังไม่เข้าตาเขาเลย
กวาดตามองอย่างดูถูก...
"หวงซือเหยา เก็บท่าทียั่วสวาทพวกนั้นไว้เถอะ ต่อหน้าฉันมันไม่มีประโยชน์ ผู้หญิงระดับเธอ ยังไม่คู่ควรจะมาช่วยฉันระบายอารมณ์!"
"ให้ตายเถอะ ช่างน่าเบื่อจริง ๆ!"
พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปตรง ๆ
ในห้องส่วนตัว เหลือเพียงหวงซือเหยาคนเดียวอย่างเดียวดาย