ในหมู่พวกเขามีคนหนึ่งไม่ยอมเชื่อ จึงเปลี่ยนเหยื่อเป็นเหยื่อราคาแพงที่สุด ก่อนเหวี่ยงเบ็ดไปทางที่ทั้งสองอยู่
ผ่านไป 10 นาที ทุ่นเบ็ดก็ยังนิ่งสนิท
แต่ทางหลิวว่านเซินกลับตกปลาคาร์ปหนัก 2 ชั่งขึ้นมาได้อีกตัว แม่เสือดาวไม่แม้แต่จะลอกเกล็ดปลา กอดไว้แล้วก็กัดกินทันที
“นี่มัน...”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เพื่อนนักตกปลาก็เก็บคันเบ็ดกลับอย่างเงียบ ๆ เริ่มสงสัยในประสบการณ์ตกปลาตลอดหลายปีของตน
ยังจะตกปลาอะไรได้อีกเนี่ย?
อีกฝ่ายหย่อนเบ็ดปุ๊บก็ได้ปลา ส่วนเหยื่อของตัวเองแทบจะหมดไปครึ่งถุงแล้ว แต่ในถังก็ยังไม่มีกลิ่นคาวปลาแม้แต่น้อย
ตกไม่ได้สักตัวก็แล้วไปเถอะ ยังต้องนั่งดูเสือดาวสองตัวกินบุฟเฟต์อยู่ข้าง ๆ อีก!
ไม่นานนัก ริมฝั่งก็มีปลากองเพิ่มขึ้นมาสิบกว่าตัว
แม่เสือดาวกับลูกสาวกินอย่างเอร็ดอร่อยจนไม่เงยหน้า ก้างปลาและเกล็ดปลาแทบไร้ความหมายเมื่ออยู่ใต้เขี้ยวคมของพวกมัน หางยาวหนาก็ยังปัดไปมาอย่างสบายอารมณ์
เนื้อปลาเหล่านี้ไม่มีพลังปราณ แต่ได้ความสดใหม่ เสือดาวทั้งสองตัวเห็นได้ชัดว่าชอบกินเป็นพิเศษ
หลิวว่านเซินมองแม่ลูกที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
บ่อชมปลาก็ต้องปล่อยปลาใหม่อยู่แล้ว แทนที่จะเลี้ยงปลาทั่วไปไว้ให้คนชม สู้หาวิธีเลี้ยงพวกมันให้กลายเป็นภูตพรายเสียเลยดีกว่า
นอกจากจะช่วยเพิ่มพลังวิญญาณในวัดชิงเฟิงแล้ว ยังเอาไว้เป็นอาหารให้แม่ลูกเสือดาวได้ด้วย
ปลาภูตพรายหนึ่งตัวต่อหนึ่งคำ สองตัวนี้คงดีใจจนแทบคลั่งเลยกระมัง?
แน่นอนว่า ตอนนี้ยังบอกพวกมันเรื่องแผนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นปลาใหม่ที่เพิ่งซื้อมา คงไม่ได้มีโอกาสบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตพรายด้วยซ้ำ
หลิวว่านเซินดึงความคิดกลับมา แล้วเอนกายพิงแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของแม่เสือดาว
ขนเสือดาวหนานุ่มราวกับผ้าห่มที่ตากแดดจนอบอุ่น เพียงเอนหลังแนบลงไปก็ยุบเป็นแอ่ง ให้ความรู้สึกสบายจนบรรยายไม่ถูก