ธูปเทียนที่เพิ่งสะสมมาได้ ลดฮวบลงไป 200 แต้มในพริบตา
หลิวว่านเซินมองยอดคงเหลือที่หดหายไป พลันรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาอีกครั้ง
จน
จนเกินไปแล้ว..
เช้าวันใหม่มาถึงอีกครา หลิวว่านเซินลืมตาตื่นขึ้นจากการฝึกบำเพ็ญ
พลังปราณภายในห้องค่อย ๆ สลายไป อ่างไม้สองใบที่วางอยู่ตรงหน้าก็ปรากฏเข้าสู่สายตา
แม่ลูกเสือดาวดอกไม้หมอบอยู่ข้างเตียงคนละฝั่ง
แม่เสือดาวคาบอ่างไม้ใบหนึ่งไว้ในปาก
ส่วนลูกเสือดาวดอกไม้ก็คาบใบเล็กกว่าไว้เช่นกัน
ดวงตาทั้งสี่คู่จับจ้องหลิวว่านเซินอย่างคาดหวัง
นับตั้งแต่กินโอสถเปิดปัญญาเข้าไป พวกมันก็ฉลาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แม้ยังเข้าใจเรื่องที่ซับซ้อนเกินไปไม่ได้
แต่คำสั่งในชีวิตประจำวันอย่างกินข้าว นอน กลับมา และออกไป พวกมันก็ฟังรู้เรื่องชัดเจนแล้ว
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ตอนนี้พวกมันรู้แม้กระทั่งว่าอ่างข้าววางอยู่ที่ไหน
พอถึงเวลากินข้าว ก็ไม่ต้องรอให้หลิวว่านเซินเตือน พวกมันคาบอ่างมาวางข้างเตียงเอง
“พวกเธอเป็นเสือดาวกินจุหรือไง?”
“รู้จักแต่กินกับกิน!”
หลิวว่านเซินยื่นมือไปลูบหัวทั้งสองตัว ก่อนลุกจากเตียง
“ไปกันเถอะ”
“ก่อนกินข้าวต้องทำอะไร พวกเธอลืมกันหมดแล้วหรือไง?”
เสือดาวทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนคาบอ่างไม้เดินตามออกไปอย่างรวดเร็ว
ข้างอ่างล้างหน้า หลิวว่านเซินหยิบแปรงสีฟันที่เตรียมไว้ให้พวกมันโดยเฉพาะออกมา
ช่วงแรก ๆ ที่เริ่มแปรงฟัน แม่ลูกเสือดาวดอกไม้ต่อต้านอย่างหนัก
โดยเฉพาะลูกเสือดาว ทุกครั้งที่เห็นแปรงสีฟันก็วิ่งวนรอบลานอยู่หลายรอบ
พอเริ่มชินแล้ว พวกมันกลับมองการแปรงฟันเป็นเรื่องสนุกไปเสียอย่างนั้น
แม่เสือดาวอ้าปากอย่างว่าง่าย ส่วนลูกเสือดาวยื่นอุ้งเท้าไปตะปบฟอง จนมีจุดสีขาวเต็มหัว