สิบกว่านาทีต่อมา บันไดหินขั้นสุดท้ายก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ฟ่านเสี่ยวฉินก้าวข้ามขั้นบันไดไป ทิวทัศน์ตรงหน้าก็พลันเปิดโล่ง
แสงแดดฤดูหนาวสาดส่องลงมาตามไหล่เขา อารามเต๋าเก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบสงบท่ามกลางป่าเขา กำแพงสีเทา กระเบื้องหลังคาสีเขียว ชายคางอนช้อนขึ้นเป็นมุม
หน้าประตูอาราม นักพรตหนุ่มในชุดเต๋าสีขาวยืนเอามือไพล่หลัง
สายลมพัดผ่านป่าเขา แขนเสื้อสีขาวพลิ้วไหวเล็กน้อย
คิ้วตาของนักพรตดูสงบนิ่ง สีหน้าสุขุม ราวกับสายลมหนาวและความวุ่นวายในโลกมนุษย์ไม่อาจทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้านั้นได้แม้แต่น้อย
ฟ่านเสี่ยวฉินถือโทรศัพท์มือถือค้างอยู่กับที่
ในหัวเหลือเพียงประโยคเดียว
หล่อ...
นักพรตหนุ่มหล่อมาก!
ห้องไลฟ์เงียบไปสองวินาที ก่อนระเบิดความคึกคักขึ้นมาทันที!
【เชี่ย!】
【นี่คือนักพรตจากวัดชิงเฟิงเหรอ?】
【หน้าตาดีขนาดนี้จริงดิ?】
【สตรีมเมอร์ ซูมกล้องเข้าไปเร็ว!】
【ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นักพรตหนุ่มคนนี้คือสามีฉัน!】
【คนข้างบนตื่นได้แล้ว เขาบวชเป็นนักพรตนะ】
【สำนักเจิ้งอี๋แต่งงานได้ไหม? ถ้าได้ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย!】
【ไสหัวไป! พวกแกไสหัวไปให้หมด!】
【เมื่อกี้ฉันยังคิดจะด่าพวกทำการตลาดอยู่เลย ตอนนี้ฉันยกโทษให้อารามนี้ก็ได้】
【วัดชิงเฟิงยังขาดคนกวาดพื้นไหม? ฉันจบมหาวิทยาลัยชั้นนำมาเชียวนะ】
ฟ่านเสี่ยวฉินไม่ได้สนใจข้อความในห้องไลฟ์ เธอเอาแต่จ้องหลิวว่านเซินตาค้างอยู่นาน ไม่ยอมละสายตาไปไหน
หลิวว่านเซินเห็นเธอยืนนิ่งเหม่อลอย จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
มายืนนิ่งทำอะไรอยู่?
“ผู้มีจิตศรัทธามาถวายธูปหรือ?”
หลิวว่านเซินเดินเข้ามาช้า ๆ แล้วยกมือคารวะ