แม่เสือดาวนั่งหมอบอยู่ข้างเท้าหลิวว่านเซินมาตั้งแต่แรก พอเห็นลูกเสือดาวน้อยก้มหน้าลิ้มชาปราณ หัวของมันก็ค่อย ๆ เชิดขึ้น
มันมองถ้วยชา แล้วหันไปมองหลิวว่านเซิน ใบหน้าเสือดาวเต็มไปด้วยความน้อยใจจนแทบล้นออกมา
“เมี้ยว~”
อุ้งเท้าหน้าหนาใหญ่ข้างหนึ่งวางลงบนเข่าหลิวว่านเซิน
แม่เสือดาวยังไม่ลืมทำปากจุ๊บจั๊บสองสามที ก่อนจะแลบลิ้นเลียรอบริมฝีปาก ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าอะไร
ทำไมเจ้าตัวเล็กถึงมี แต่ตัวเองไม่มีล่ะ?
หลิวว่านเซินถูกมันทำเอาขำ
“ได้ ๆ ไม่ลืมของแกหรอก”
“เสือดาวตัวโตขนาดนี้ ยังมาแย่งของกินกับลูกตัวเอง ไม่อายบ้างหรือไง”
หลิวว่านเซินหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนจะหยิบชามไม้ใบใหม่ออกมา เทชาปราณลงไปครึ่งชาม แล้ววางตรงหน้าแม่เสือดาว
แม่เสือดาวที่เมื่อครู่ยังทำหน้าละห้อย พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
มันชักอุ้งเท้ากลับอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าจุ่มลงข้างชาม ใช้ลิ้นสีชมพูตวัดน้ำชาสีเขียวอ่อนเลียอย่างเอร็ดอร่อย
หางของมันแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง จนเกือบปัดเก้าอี้ไม้ไผ่ข้าง ๆ ล้ม
เจ้าตัวนี้เป็นนักแสดงชัด ๆ
เมื่อครู่ยังทำราวกับถูกกลั่นแกล้งจนเจ็บช้ำน้ำใจ พอได้ชาหนึ่งชามเข้าปากก็ลืมทุกอย่างไปในพริบตา
หลิวว่านเซินกับซูอวิ้นสบตากัน ต่างเห็นความจนใจแบบเดียวกันบนใบหน้าของอีกฝ่าย
“เอาละ”
“ชาปราณนี้ถือว่าเป็นอั่งเปาปีใหม่ที่อาตมาให้พวกเธอสองแม่ลูกก็แล้วกัน”
หลิวว่านเซินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยหยอกลอย ๆ
“อาบาอาบา…”
“อาบา…”
แม่เสือดาวกับลูกเสือดาวเงยหน้าขึ้นมาทีละตัว ส่งเสียงอู้อี้คลุมเครือออกมา ราวกับกำลังตอบรับอย่างจริงจัง