แม่เสือดาวเดินกลับมาข้างอ่างไม้อย่างหงอยเหงา วางเนื้อวัวที่คาบอยู่ลง แล้วก้มหน้ากิน
หูของมันยังคงลู่ตกอยู่ตลอด แถมยังเงยหน้ามองหลิวว่านเซินเป็นระยะ สีหน้าตัดพ้อบนใบหน้าเสือดาวปิดไม่มิด
มุมปากหลิวว่านเซินกระตุก เขาอดขำไม่ได้ หลังจากกินโอสถเปิดปัญญาเข้าไป สีหน้าของเจ้าตัวนี้ก็ยิ่งแสดงอารมณ์ได้หลากหลายขึ้นเรื่อย ๆ
ที่เขาไม่อุ้มมันป้อนอาหาร ก็เพราะขี้เกียจล้วน ๆ
ด้วยระดับบำเพ็ญขั้นฝึกปราณสมบูรณ์ของเขา อย่าว่าแต่เสือดาวตัวเดียวเลย ต่อให้มีอีกหลายตัวมาทับอยู่บนตัว ก็ไม่มีทางส่งผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย
“ฮ่า ๆ ๆ…”
“ดูมันสิ เหมือนจะโกรธจริง ๆ ด้วย”
ซูอวิ้นอุ้มลูกเสือดาวตัวน้อย หัวเราะจนไหล่สั่น
ท่าทางของแม่เสือดาวที่ทั้งโกรธทั้งไม่กล้าพูดออกมานั้นช่างน่าขันจริง ๆ
สัตว์ร้ายแห่งขุนเขาที่ปกติองอาจน่าเกรงขาม ตอนนี้กลับเฝ้าอ่างไม้อย่างน้อยใจเพียงลำพัง ภาพตรงหน้าช่างกระแทกใจสาวน้อยของเธอเข้าอย่างจัง
ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ จนแทบอยากกอดเสือดาวทั้งตัวใหญ่ตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
หลิวว่านเซินเพิ่งกินข้าวคำสุดท้ายหมด เสียงแจ้งเตือนระบบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【ติ๊ง】
【ตรวจพบผู้มาสักการะกำลังเดินทางไปยังวัดชิงเฟิง โปรดเตรียมต้อนรับ】
ผู้มาสักการะ?
หลิวว่านเซินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นทันที
วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่แท้ ๆ!
คนปกติต่างก็อยู่บ้านอวยพรปีใหม่กับครอบครัว ยังมีคนที่ตั้งใจปีนเขาชิงฮุยมาถึงวัดชิงเฟิงเพื่อจุดธูปอีกหรือ?
นี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิดจริง ๆ
วัดชิงเฟิงเงียบเหงามานานเกินไปแล้ว
นอกจากกลุ่มเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเมื่อหลายวันก่อน ปกติสิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่แน่ว่าจะได้เจอผู้มาสักการะสักคน
เมื่อไม่มีผู้มาสักการะ คะแนนธูปเทียนก็เพิ่มขึ้นไม่ได้