“เหล่าหม่า ลูกสาวบ้านนายหายดีแล้วจริง ๆ เหรอ?”
“หายดีแล้วแน่นอน!”
“พวกนายดูเองสิ นอกจากร่างกายยังอ่อนแออยู่บ้างแล้ว ยังมีตรงไหนเหมือนคนถูกของเข้าสิงอีก?”
พูดจบ หม่าอู่ก็เรียกลูกสาวออกมา ให้เดินอวดต่อหน้าทุกคนรอบหนึ่ง
“ได้ยินว่าผู้ช่วยเจ้าอาวาสน้อยแห่งวัดชิงเฟิงเป็นคนช่วยไว้เหรอ?”
“นักพรตท่านนั้นเป็นยอดฝีมือที่แท้จริง!”
“……”
พอพูดถึงวัดชิงเฟิง หม่าอู่ก็ยืดอกขึ้นมาทันทีหลายส่วน “ใช่ ตอนขับไล่สิ่งชั่วร้าย สายฟ้าผุดออกมาจากฝ่ามือของนักพรตท่านนั้น แค่ฟาดสายฟ้าครั้งเดียว เจ้าสิ่งชั่วร้ายนั่นก็ถูกผ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่าน!”
“มีสายฟ้าผุดออกมาจากมือจริงเหรอ?”
“นายไม่ได้ตกใจจนเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม?”
เสียงกังขาดังขึ้นไม่กี่เสียง หม่าอู่ก็เริ่มไม่พอใจ
“นักพรตธรรมดาที่ไหนจะมีเสือดาวดุร้ายขนาดนั้นติดตามอยู่สองตัว?”
“เสือดาวสองตัวนั้นไม่เคยทำร้ายคนก่อนเลย นักพรตสั่งอะไร พวกมันก็ทำตาม ฉันว่าพวกมันบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตไปแล้วด้วยซ้ำ!”
ทุกคนในห้องหันมองหน้ากัน
ในเมืองมีคนไม่น้อยที่เคยเห็นแม่ลูกเสือดาวด้วยตาตัวเอง แม้แต่วิดีโอที่พวกมันเดินเที่ยวกับหลิวว่านเซินก็เคยถูกส่งต่อในกลุ่มท้องถิ่นหลายครั้ง
“ตอนนั้นเจ้าสิ่งนั้นมุดออกมาจากร่างลูกสาวฉัน เป็นก้อนดำทะมึนก้อนใหญ่ เสียงร้องแหลมจนเจ็บหูไปหมด!”
“พวกเรากว่ายี่สิบคนตกใจจนทำอะไรไม่ถูกกันหมด”
“ผู้ช่วยเจ้าอาวาสน้อยไม่แม้แต่จะขยับเท้า แค่ยกมือขึ้น สายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงใส่ สิ่งอัปมงคลนั่นไม่เหลือแม้แต่เศษซาก!”
หม่าอู่เล่าจนน้ำลายกระเซ็น มือทั้งสองก็ยังประกอบท่าทางไปด้วย
“เก่งขนาดนั้นเชียว?”