คุณหวังคิดมาตลอดว่า ที่ตนทุ่มเททำงานอย่างหนัก ก็เพื่อสร้างครอบครัวของคนสองคนให้มั่นคง
บริษัทเพิ่งเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลายเรื่องยังขาดเขาไม่ได้
ขอเพียงยุ่งต่อไปอีกสักไม่กี่ปี รอให้รายได้มั่นคง เขาก็จะมอบชีวิตที่ดีกว่าให้ภรรยาได้
ตลอดสองปีที่ผ่านมา ท่าทีที่จางหยวนหยวนมีต่อเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
เมื่อก่อนเวลาที่เขากลับบ้านดึก ภรรยาจะเปิดไฟทิ้งไว้ให้เสมอ ทั้งยังเตรียมอาหารร้อนไว้ให้
ต่อมา ไฟในบ้านก็ไม่เปิดรออีก ทั้งสองคนพูดคุยกันน้อยลงทุกที
เขาคิดเพียงว่าเมื่อแต่งงานกันนานเข้า ชีวิตคู่ย่อมจืดจางลงบ้าง ไม่เคยคิดเลยว่าปัญหาจะเกิดจากการที่ตนไม่กลับบ้านมานานหลายปี
คุณหวังวางถ้วยชาลง คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
ทุกสิ่งที่เขาทำก็เพื่อครอบครัวนี้
แต่ในสายตาภรรยา สิ่งเหล่านั้นกลับกลายเป็นการทอดทิ้งเสียหมด ทำให้ในอกเขาอึดอัดขึ้นมาไม่น้อย
“ประสกหวังคิดหรือไม่ว่า เพราะพวกคุณไม่มีลูกมาโดยตลอด คุณจึงรู้สึกผิดที่ทำให้ประสกจางไม่ได้สัมผัสประสบการณ์การเป็นแม่?”
“เพราะอย่างนั้นคุณถึงพยายามตอบสนองความต้องการของเธอในด้านวัตถุอยู่ฝ่ายเดียวหรือ?”
หลิวว่านเซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
คุณหวังเงยหน้าขึ้นทันที “คุณรู้ได้ยังไง?”
พอพูดโพล่งออกไป เขาก็รีบหุบปาก
ความคิดนี้เขาไม่เคยบอกใครมาก่อน
แม้แต่จางหยวนหยวน เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึง
แต่งงานกันมาเจ็ดปี ทั้งคู่ก็ยังไม่มีลูก
ทุกครั้งที่เห็นภรรยาอุ้มลูกของญาติมาหยอกเล่น ในใจเขาก็รู้สึกไม่ดี
เขาชดเชยความขาดหายนี้ไม่ได้ จึงทำได้เพียงหาเงินให้มากขึ้นเรื่อย ๆ
เปลี่ยนบ้านให้ใหญ่ขึ้น ซื้อรถที่ดีกว่าเดิม ของขวัญในวันเทศกาลก็แพงขึ้นทุกปี
เขาคิดว่าเพียงมีสิ่งของมากพอ ก็จะช่วยให้ภรรยาเสียใจน้อยลงได้