“ซูอวิ้น อดทนอีกสักหน่อย ฤทธิ์ยากำลังชำระไขกระดูกให้เธอ”
หลิวว่านเซินพูดพลางอุ้มซูอวิ้นเดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้องอาบน้ำ
น้ำใสเพิ่งท่วมถึงเอวของซูอวิ้น ก็ร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ผิวน้ำยังลอยขึ้นเป็นไอขาวบาง ๆ
“ฤทธิ์ยานี่รุนแรงกว่าตอนที่ฉันกินเองเสียอีกหรือ?”
หลิวว่านเซินขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเปิดจุกระบายน้ำออก แล้วเติมน้ำเย็นลงไปใหม่
ซูอวิ้นที่กำลังสะลึมสะลือคว้าชายแขนเสื้อของหลิวว่านเซินไว้ “ว่านเซิน อย่าไป...”
“ฉันไม่ไป จะอยู่เฝ้าเธอที่นี่”
หลิวว่านเซินยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพลิกมือจับข้อมือซูอวิ้นไว้ จิตหยั่งรู้คอยสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของฤทธิ์ยาในร่างกายอยู่ตลอด
ขอเพียงผ่านด่านนี้ไปได้ ซูอวิ้นจะได้รับประโยชน์ไม่น้อยไปกว่าเขาแน่นอน
ไม่กี่อึดใจต่อมา น้ำในอ่างก็กลับมาอุ่นอีกครั้ง
หลิวว่านเซินเปลี่ยนน้ำใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากทำอยู่หลายครั้ง สีแดงเข้มบนร่างของซูอวิ้นก็ไม่เพิ่มขึ้นอีกในที่สุด
“เหมียว...”
แม่เสือดาวกับลูกเสือดาวเบียดกันอยู่ตรงปากประตูห้องอาบน้ำ หัวเสือดาวกลม ๆ สองหัวซ้อนบนล่าง จ้องขวดกระเบื้องสีขาวเขม็ง
ยาเม็ดสีแดงเม็ดเล็กเมื่อครู่นี้หอมเสียจนพวกมันแทบจะน้ำลายไหล
แถมหลังกินเข้าไป กลิ่นอายของภรรยาคนเก็บอึแมวยังแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วย!
แม่เสือดาวอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ยกอุ้งเท้าหน้าหนาใหญ่ขึ้นมาสะกิดหลิวว่านเซินเบา ๆ
“พวกเธอก็อยากกินด้วยหรือ?”
หลิวว่านเซินหันกลับไปมอง
เสือดาวทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน ลูกเสือดาวตัวน้อยถึงกับรีบร้อนเดินย่ำเท้าสั้น ๆ อยู่กับที่ หางสะบัดไปมาอยู่ด้านหลัง
อยากกิน!
เสือดาวตัวนี้ก็อยากแข็งแกร่งขึ้น!
“รอให้เจ้าของร้านฟื้นก่อนค่อยว่ากัน”