“เมื่อคืนอะไรเมื่อคืน มีแขกมาถึงบ้านแล้วยังนั่งเหม่ออยู่อีก”
“ที่บริษัทยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่จัดการไม่เสร็จ ฉันขึ้นไปทำงานข้างบนก่อนนะ ดูแลนักพรตให้ดีล่ะ”
จางจื้อกุ้ยเอ็ดลูกชาย แล้วถือกระเป๋าเอกสารเดินขึ้นชั้นบนไปทันที
“นักพรตครับ พ่อแม่ผมพวกเขา...”
“ในร่างพวกเขามีบางอย่างอยู่”
หลิวว่านเซินตัดบททันที สีหน้าเคร่งขรึม
ภายใต้ตาเทวดา พลังหยินเข้มข้นสองกลุ่มสิงอยู่ในร่างของจางจื้อกุ้ยกับภรรยา
พวกมันซ่อนตัวลึกมาก หากไม่เข้าควบคุมร่างเจ้าบ้าน นักบำเพ็ญทั่วไปอาจตรวจไม่พบความผิดปกติด้วยซ้ำ
“หา?”
“งั้นพ่อแม่ผมก็...”
“อย่าเพิ่งตกใจ พ่อแม่ของเธอยังช่วยได้”
“ผีตนนี้มีพลังหยินหนักหน่วงก็จริง แต่ไม่ได้คิดทำร้ายพวกเขา ไม่อย่างนั้น หากถูกกัดกร่อนถึงระดับนี้ พ่อแม่ของเธอคงสิ้นใจไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”
หลิวว่านเซินเหลือบมองจางฟู่อีอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่ตายก็ดีแล้ว ไม่ตายก็ดีแล้ว”
จางฟู่อีหดคอด้วยความกลัว เกรงว่าแม่ที่อยู่ในครัวจะได้ยิน
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่พอรู้ว่ามีผีซ่อนอยู่ในร่างพ่อแม่ เขาก็ยังหนาวสั่นไปทั้งตัว
แม้แต่เสียงมีดทำครัวกระทบเขียงก็ยังฟังคล้ายฟันลงกลางใจ
“พอฟ้ามืดสนิท ผีสองตนนั้นก็จะปรากฏตัวอีก”
“ถ้ากลัว จะออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้”
“ผมไม่ไป!”
“พวกเขาเป็นพ่อแม่ผม จะทิ้งไว้ที่นี่ได้ยังไง?”
จางฟู่อีทำหน้าขึงขัง แต่ร่างกายกลับขยับเข้าใกล้หลิวว่านเซินอย่างซื่อตรง
หลิวว่านเซินเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ
จากกลิ่นอายที่ผีสองตนเผยออกมา พลังของพวกมันยังด้อยกว่าสิ่งอาถรรพ์ในรูปสลักหินที่ตำบลหยางเสียอีก
หากลงมือจริง คงใช้เวลาไม่นานก็จัดการพวกมันได้ แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เรื่องราวก็ยิ่งดูแปลกประหลาด