“งานที่บริษัทเสร็จหมดแล้วหรือ?”
“อืม ที่เหลือให้แม่จัดการต่อไป หลังจากนี้ฉันจะเป็นนักพรตหญิงตัวน้อยอยู่ที่วัดชิงเฟิง”
ซูอวิ้นอุ้มลูกเสือดาวลายเมฆลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างอ่อนโยน
สำหรับเธอแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคนตรงหน้า
หลิวว่านเซินยิ้ม ก่อนจะประสานมือคารวะอย่างจริงจัง “สหายร่วมวิถี ข้าในฐานะประมุขวัดชิงเฟิง ต่อไปคงต้องขอคำชี้แนะจากท่านด้วย”
“ประมุขวัดเกรงใจแล้ว ต่อไปก็ฝากประมุขวัดช่วยดูแลด้วยนะคะ”
ซูอวิ้นวางลูกเสือดาวลายเมฆลง แล้วเลียนแบบท่าทางของเขาคารวะตอบ
เมื่อคนรอบข้างเห็นภาพนี้ สีหน้าของแต่ละคนก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นทุกที
“เดี๋ยวนะ ฉันแค่แวะดูนักพรตหญิงบนถนน ทำไมถึงโดนยัดอาหารหมามาเต็มปากแบบนี้ล่ะ?”
“คนอื่นคบกันก็ส่งดอกไม้ แต่พวกเขาคบกันด้วยการคารวะแบบนักพรต สมกับเป็นพวกบำเพ็ญจริง ๆ”
“วัดชิงเฟิงอยู่ที่ไหน? ฉันจะไปจุดธูปเดี๋ยวนี้เลย!”
“อย่าลบคลิปนะ ฉันจะเอาไปลงอินเทอร์เน็ต ให้ทุกคนได้กินอาหารหมาด้วยกัน!”
เสียงหยอกล้อดังมาจากรอบด้าน ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะครืนใหญ่
จากนั้นทั้งสองก็พาแม่ลูกเสือดาวลายเมฆออกจากถนนสายยาว เสียงซุบซิบด้านหลังกลับยิ่งครึกครื้นขึ้น
“นักพรตหญิงคนนั้นสวยเกินไปแล้ว!”
“นั่นสิ ไม่ต้องใช้ฟิลเตอร์แต่งหน้าด้วยซ้ำ!”
“วัดชิงเฟิงต้องไม่ธรรมดาแน่!”
คนที่เดินผ่านไปมาย่อมไม่รู้ว่าเหตุใดซูอวิ้นจึงดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจยิ่งกว่าเมื่อก่อน ที่แท้เป็นเพราะเธอก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้ว