นักพรตวัยกลางคนก้มหน้า เบ้าตาทั้งแสบทั้งบวม
เขารู้ว่าลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ไม่เพียงยืนหยัดใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้ ยังรู้จักปกป้องพ่อของตัวเองด้วย
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเฝ้าดูแลอารามเต๋าเล็ก ๆ แห่งนั้น ไม่ได้สะสมทรัพย์สมบัติไว้มากมาย ทั้งยังปูทางที่ราบรื่นให้ลูกชายไม่ได้
แต่พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขากลับรู้สึกขึ้นมาว่า ในฐานะพ่อคนหนึ่ง เขาทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
“ลูกเอ๊ย พ่อจะมีที่อยู่หรือไม่ ไม่สำคัญหรอก…”
“แค่ได้เห็นลูกแต่งงานมีลูก ยังจะมีเรื่องไหนสุขสมบูรณ์ไปกว่านี้อีก”
นักพรตวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเสียงตวาดขัดขึ้นเสียก่อน
“พูดบ้าอะไร!”
หลิวจ้านลุกพรวดขึ้น ชี้นิ้วแรง ๆ ไปที่อกตัวเอง
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงดังสะเทือนไปทั่วโถงด้านหน้า
“ผมบรรลุนิติภาวะแล้ว!”
“ในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง ถ้าผมยังดูแลพ่อของตัวเองไม่ได้ แล้วจะพูดเรื่องแต่งงานไปทำไม!”
“จะพูดเรื่องสร้างครอบครัวตั้งตัวไปทำไม!”
นักพรตวัยกลางคนอ้าปาก
“ฟังพ่อก่อน…”
“ตาแก่ พ่อเลอะเลือนไปแล้วหรือไง!”
ปัง!
หลิวจ้านทุบโต๊ะหนึ่งหมัด ถ้วยชากระเด้งขึ้นตามแรง
“วันนี้ไม่ว่ายังไง พ่อต้องกลับไปกับผม!”
“เรื่องผมจะแต่งงานหรือไม่ ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง!”
“ผมยังหนุ่ม ยังมีโอกาสอีกตั้งมากมาย จะเริ่มธุรกิจหรือหาเงินก็ได้ อย่างมากก็แค่ช้าไปอีกไม่กี่ปี!”
อกของเขากระเพื่อมแรง ยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า
แต่เพิ่งเช็ดแห้ง น้ำตาหยดใหม่ก็เอ่อขึ้นมาอีก
“แต่อารามเต๋าของเราถ้าขายไปแล้ว ก็จะไม่เหลืออะไรอีกจริง ๆ!”
“ที่นั่นเป็นบ้านที่ปู่ยกให้พ่อ เป็นบ้านที่พ่ออยู่มาหลายสิบปี!”