จางฟู่อียืนนิ่งอยู่กับที่ มองคุณปู่คุณย่าที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร แล้วก็มองกับข้าวบนโต๊ะที่เย็นชืดไปหมด ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
“กับข้าวเย็นหมดแล้ว...”
“เดี๋ยวย่าเอาไปอุ่นให้อีกทีนะ”
แม่ของจางฟู่อียกจานขึ้น ก่อนก้าวช้า ๆ ไปทางห้องครัว
“ผมทำเองครับ”
จางฟู่อีลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็เดินตามไป
ลมกลางคืนที่พัดอยู่นอกวิลล่าเย็นอยู่บ้าง หลิวว่านเซินเดินไปตามทางหินจนถึงศาลาในสวน แล้วเลือกที่นั่งตามใจชอบ
โอกาสที่ภูตผีทั้งสองตนจะทำร้ายคนมีน้อยมาก แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยปละความระมัดระวังไปเสียทีเดียว
ตราผนึกที่ทิ้งไว้เมื่อครู่เพียงพอจะคุ้มครองจางฟู่อี อีกทั้งเขายังสัมผัสความเคลื่อนไหวภายในวิลล่าได้ตลอดเวลา
หากพลังหยินเกิดผิดปกติ เขาก็กลับไปถึงห้องรับแขกได้ในพริบตา
ส่วนสามคนปู่ย่าหลานจะคุยอะไรกัน หลิวว่านเซินไม่มีความคิดจะสอดรู้สอดเห็น
วิญญาณผูกที่ที่เขาพบในครั้งนี้แตกต่างจากในภาพยนตร์อยู่บ้าง นับว่าได้เปิดหูเปิดตาไม่น้อย
อีกสามชั่วโมงค่อยกลับไปปิดงานให้เรียบร้อยก็พอ
จากนั้นหลิวว่านเซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปวิดีโอสั้น
หน้าจอเพิ่งรีเฟรช ใบหน้าคุ้นตาก็ปรากฏเต็มจอทันที
ในวิดีโอ ซูอวิ้นสวมชุดนักพรตสีเทา มือถือไม้เรียวเล็ก ๆ ข้างกายมีกระดานดำขนาดเล็กตั้งอยู่
บนกระดานมีตัวอักษรจีนตัวย่อเขียนเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบหลายคำ
【คน ภูเขา น้ำ กินข้าว】
เบื้องหน้าเธอมี “เด็กน้อย” สามตัวนั่งเรียบร้อยอยู่
เจ้าลิงน้อยกอดถั่วไว้เต็มอ้อมแขน เสือดาวตัวน้อยยืดอกผึ่งผาย ส่วนอีกตัวเป็นเสือโคร่งโตเต็มวัยที่มีลายพาดตามตัว