“ใครตื่นเต้นกัน?”
“อ้อ”
ซูอวิ้นลากเสียงยาว ก่อนหมุนตัวเดินไปทางประตูใหญ่
หลิวว่านเซินมองแผ่นหลังของนางที่ค่อย ๆ ไกลออกไป แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
หน้าตาของซูอวิ้นสะดุดตาเกินไปจริง ๆ วันนี้ผู้มาสักการะที่ขึ้นเขาผ่านการคัดกรองจากหนทางแสวงมรรคแล้ว พวกเขาอาจไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะห้ามใจไม่ให้ลงมือได้
ถ้ามีใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่น้อย เขาคงอดลงมือไม่ได้
แต่ด้วยนิสัยของซูอวิ้น อีกฝ่ายคงถูกนางหักแขนหักขาไปก่อนจะเข้าใกล้เสียอีก
ทันใดนั้น หลิวว่านเซินก็เงยหน้ามองไปทางประตูภูเขา
กลิ่นอายคุ้นเคยสายหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ จากหนทางแสวงมรรค
สตรีผู้ถ่ายทอดสดที่จากไปเมื่อวาน วันนี้กลับมาอีกจนได้
ดูท่าว่ายันต์ที่มอบให้เมื่อวานจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
ที่ลานด้านหน้า เสือดาวน้อยเห็นซูอวิ้นเดินไปทางประตูใหญ่ จึงคิดว่านางกำลังจะลงเขา มันรีบลุกขึ้นจากใต้ต้นไม้แล้ววิ่งตามไปด้วยฝีเท้าเบิกบาน
ตัวใหญ่กับตัวเล็กเดินเคียงกันผ่านประตูวงพระจันทร์
หลิวว่านเซินมองตามแล้วนึกไว้อาลัยให้มันในใจ
เจ้าตัวน้อยนี่กำลังจะโชคร้ายแล้ว
เขาไม่ได้เรียกเสือดาวน้อยกลับมา เพียงยกมือเรียกลิงน้อยที่หมอบอยู่บนกำแพง แล้วอุ้มมันเดินไปยังโถงด้านหน้า
“จะพาเจ้าทำความคุ้นเคยกับอารามเต๋าสักหน่อย”
ลิงน้อยฟังไม่เข้าใจ มันวางอุ้งเท้าบนไหล่เขาแล้วหันมองซ้ายขวาไม่หยุด
เมื่อเดินผ่านประตูวงพระจันทร์ โถงเทพเจ้าสามองค์ก็ปรากฏแก่สายตา ลิงน้อยหยุดนิ่งไปในทันใด
เทวรูปทั้งสามประทับสูงอยู่กลางโถง สีหน้าเคร่งขรึม ราวกับบารมีอันไร้ขอบเขตแผ่ลงมาจากหว่างคิ้วและดวงตา